MY NAME IS KUROG!

Ari: Ang Alipin

2009-09-22T10:08:00.007+08:00

[Babala: Ehe... Medyo berde po itong post na ito at medyo may kabadingan... Pero may sense at moral lesson. Ahahaha...]

AKO SI ARI, isa akong dakilang alipin at gawain ko ang paglingkuran ang aking mahal na amo. Bukod sa pangunahing serbisyong pangkalikasan tulad ng pag-ihi, obligasyon ko rin s'yang paligayahin. Ayoko ko s'yang nalulungkot, kase 'pag malungkot s'ya, malungkot din ako. Tulad ngayon... kanina pa kami nakahiga, hindi man lang n'ya ako pinapansin dahil sa lalim ng kanyang pag-iisip. Ano kayang bumabagabag sa kanya? Teka...mausisa nga...

Ari: O, amo...malungkot ka na naman.

May-ari: Obvious ba?

Ari: Eh, bakit nga? Share naman dyan.

May-ari: (bumuntong-hininga) Natanong mo na rin lang...Halos isang buwan na lang kase, madadagdagan na naman ang taon na inilagi ko sa mundong ibabaw. Di ko maiwasang magnilay kung ano ba talaga ang kahulugan ko sa buhay. Dapat ba lahat may kahulugan para magkaroon ng kabuluhan?

Ari: Ayonnn...nagsisenti ka dahil madadagdagan na naman mga "kulubot" natin. Akalain mo yon, ang tagal na nating magkasama ano?

May-ari: Nagrereklamo ka ata eh, bakit, nagsasawa ka na rin ba?

Ari: Sort of. As if may choice ako.

May-ari: Sorry ka dahil for life tayong magkakasama.

Habang nagmumuni-muni si amo, hindi ko na rin napigilang sariwain ang "mahaaaa...ba" naming pinagsamahan. Sinimulan ko nong panahong mga totoy pa kami...

May-ari: Bwiset, sana naging babae na lang ako! Hindi ko na sana kailangang magpatuli. Bakit kase ikaw ang tumubo dyan eh!

Ari: Bosing naman, wala namang sisihan. 'La ka magawa, akong binigay ni Lord sa yo eh. Tsaka, ako naman ang sasaktan, di naman ikaw ah.

May-ari: (pinitik ang "ulo" ko) Mag-isip ka nga! Sabagay, may ulo ka nga,wala namang isip. Di mo ba alam, ang sakit mo, sakit ko?

Ari: Yon naman pala eh, pag di ako tinuli, kukupalin ako. Babaho. Syempre, baho ko, baho mo rin.

May-ari: Fine...fine. Tigas ng ulo mo!!!

Ari: Bah! look who's talking.

Medyo malungkot ang kabataan ko. Ramdam kong di ako masyadong tanggap ni amo. Hanggang sa tumungtong kami sa puberty age. Medyo "nagkakabuhok" na rin ako noon.

Ari: Ehem,ehem...ano na naman yang binabasa mo? DALAGA magazine? Uy, mukang ayos yan ah.

May-ari: (pinigilan ang "pagkislot" ko) Wag ka malikot, kita mong tagaktak na nga pawis ko dito eh.

Ari: Kaya nga ako naglilikot dahil dyan sa binabasa mo eh. Puro sakal at bayo na naman tiyak ang aabutin ko mamaya.

May-ari: Bakit, nasasaktan ka ba? Gusto mo rin naman ah.

Ari: Sabagay...(sa loob-loob) Si amo talaga, kung ano-anong kalokohan ang ginagawa. Kahapon lang, muntik nang maabutang nanonood ng betamax na bold. Naalala ko minsan, nagbabasa sila ng mga kaklase nyang lalaki ng malaswang magazine, "nanigas" ako. Bigla ba naman akong dakmain ng isang gago nyang kaklase. Hiya-hiya si amo. Hanggang ngayon di pa sila nag-uusap nong lumapastangan sa akin.

Sa loob ng mga panahong yon, masaya na rin ako kahit papano kase kahit di ako ganon ka-welcome, madalas pa rin akong "kalaruin" ni amo...

Ng magbinata kami, ayos...medyo naging mas close na kami. Ang dami naming kapilyohang ginawa. Hanggang sa tuluyan nya na rin akong na-appreciate.

May-ari: Tara, samahan mo ko. dyingel lang tayo.

Ari: Sira-ulo ka talaga. Makakawiwi ka ba ng wala ako?

May-ari: Siyat ap!!! Mas sira-ulo ka. Dito na tayo.

Ari: Uy...amo, kung saan-saan nakatingin yang eyeballs mo ha, magkakakuliti ka nyan, sige ka.

May-ari: Kinu-compare notes ko lang naman kung ka-look-alike mo yong nasa tabi kong umiihi eh.

Ari: Asus! Ano, hawig ba?

May-ari: Wish ko lang. Lakatan sya, senorita ka lang.

Ari: Kyutness naman. Pssst...sinisenyasan ka ng mamang malibog oh, hawakan mo raw yong "lakatan" nya, hihihi (kinikilig)...

May-ari: Di bale na lang. Dakila nga, mukhang bubuli naman. Hindi match, sayang.

Ari: Ay, maarte. O sya...pagpag mo na ako't ng makaalis na tayo. (sa isip, kahit wala naman talagang isip) Hay...si amo talaga. Di ko alam kung ano talaga ang type. Iba-ibang gusto. Di naman lahat gwapo. Me isa, kahawig ni Jomari Yllana. Kaso, ang payat, medyo kuba pa. Nakakantyawan tuloy ng mga barkada nya. Minsan, super nainlab ng todo. Diyos ko, halos makalimutan na ako. Puro si puso ang inintindi. Ayon...ng mabigo, kala mo me linya ng NAWASA sa mata. Cry me a river ang drama.

Minsan, pumunta kami sa isang bar sa Malate...

May-ari: O, alisto ka dyan ha, wag ka na madyahe sa mga makikita mo. Pakita mo sa kanila kung gano ka katikas!

Ari: hindot...anong makikita, ang dilim-dilim kaya?

May-ari: Ah basta, me maaaninag ka rin maya-maya.

Ari: Ayan na, hihihi...me dumidikit-dikit na sa yo at me nagpaparamdam na rin sa akin. Aliw ito...hihihi...

Maya-maya pa...

Ari: Hi, how are you down there? Gosh, you turn me on, big bro...I like you.

Ari ng iba: Well I kinda like you too. So...lets get it on?

Ari: Ahihihi...sure. Ang saya saya dito no? Ang dami kung naka-rubbing elbows pero kaw talaga natipuhan ko.

Ari ng iba: Sira, we don't have elbows. Mga naka-rubbing head, pwede pa. Kala ko nga iisnabin ng amo mo ang amo ko eh.

Ari: Don't worry, di naman masyadong choosy ang boss ko. Look at them, ano kaya pinag-uusapan nila? "lika, pakinggan natin sila.

May-ari: Okay, basta keep in touch after this ha? Lets meet again.

May-ari ng ibang ari: Oo ba, gusto mo mag ON na tayo?

May-ari: Ang bilis mo naman, hmp...sige na nga, mapilit ka eh, Hehe

Nagbabad kami don sa loob ng masikip at madilim na bar, paglabas namin, masungit ng nakadungaw si Haring Araw...

May-ari: Yuck! Nakita mo ba yong karakas ng katsuktsakan ko?

Ari: Yuck-yuck ka dyan, buti ka nga nakita mo, eh ako? Malay ko ba kung anong itsura nong nakabeso-beso ko.

Naku, sa dami ng nakilala ni amo at sa naka-daupang palad ko, sawang-sawa na ako, teka...wala nga pala akong palad, ako pala ang minamaryang palad. Sa sobrang dami, itsura ng kahabaan ng MRT 1 pag pinagdugtong-dugtong lahat. Duda ko lang...di kaya me "employment agency" si amo. Yong mga nakikilala nya, parang nag-a-apply sa kanya ng mga trabaho eh. Naririnig ko pag nag-iinterview sya. May titser (pwede, mukang nerd eh) may singer, may doctor daw (di halata) may nag-aaral magdoctor kuno (mukhang kolboy naman at madalas tumatambay sa mall), may nars, may student, working-student, computer technician, salesman, merong engineer, may gym instructor at kung anik-anik pa. At ang pinakageneric na profession:

May-ari: What do you do for a living?

Kayari: Ha? Ako? Im a call center agent.

In other words, crew sila ng mga fast food chain, nag-aaply pa lang na maging service crew ng fast food, o wala talagang balak magtrabaho kahit man lang sa fast food. Yong iba, wala na syang pakialam kung anong pinagkakaabalahan sa buhay. Kumbaga sa fast food, eat and run na lang ang labanan. Grabe... andaming pretenders sa mundong ginagalawan ng amo ko.

Minsan, nagtampo ako kay amo. Me lumapit sa kanya, babayaran daw ang serbisyo nya. Mantakin mo yon, may future pala syang maging isang bayarang "ma-krema de puta". Go, go, go, amo!!!

Ari: Pambihira! (sabay iling ng ulo), bakit di mo pinatos yong alok? Tagal ko nang nagsisilbi sa yo ni minsan di ko pa naranasang magka-salary ah. Mabilhan mo man lang sana ako ng medyo pangmayaman na brief.

May-ari: Okay ka lang? Anong akala mo sa akin, pokpok? Subukan nyang dagdagan ng cell phone, no?!

Hay...si amo talaga, nang magkaroon ng lubos na tiwala sa akin at pagtanggap sa kanyang sarili, nag-iba ang ihip ng hangin...

May-ari: Buti na lang pala di ako naging babae, no?

Ari: Bah, himala ata. Paki-explain???

May-ari: (ala Ate Gay) Walang himala!!! Naalala mo, afraid ako sa tuli kaya I wished na girlalu na lang sana ako. But now I realized, pwede rin pala akong maging masaya kahit walang keps. Tsaka, isipin mo, mas mahirap kayang maging babae. Nagkakahemorrhage sila buwan-buwan. Bukod sa messy, magastos pa sa pantapal di ba? Tapos magbubuntis sila, siyam na buwan silang liliyad-liyad sa bigat ng kanilang dinadala. At ano, pag manganganak na, nakow...tyak, ngingiwi matris nila sa sakit.

Medyo naudlot ang pag-iisip ko at "napatayo ako ng tuwid" nang maramdaman ko ang marahang paghimas sa akin ni amo na para bang humihingi ng dispensa't muntik nya na akong ipagbili sa demonyo noon, matanggal lang ako sa "kinatatayuan" ko. Napatingala ako sa mukha nya at nakita ko ang nangingilid nyang luha. Itinuloy ko ang naumpisahan kong pag-uusisa kanina.

Ari: Bakit ka naiiyak, amo. Masaya naman tayong dalawa di ba?

May-ari: .Masaya syempre, pero nahihiya na ako sa pang-aabuso ko sa yo. Tapos ni minsan, di man lang kita nasubukang gamitin sa talagang purpose mo sa mundong ito.

Ari: (medyo naluha: pre cum) Asus! Alam mo namang masaya na rin ako kung saan ka masaya di ba? Pero bakit nga ba hindi natin subukan? All purpose naman ako eh. Malay mo, uubra din ako sa ganon. Kung si puso nga gumana sa babae eh.

May-ari: Tse! magtigil ka! Saka napapagod na rin ako sa mga kabulastugan natin. At pano na pagtanda ko, baka di na kita kayang pahalagahan.

Ari: Ako rin naman napapagod na rin minsan. Pero hindi ako natatakot na baka dumating yong panahon na di na kita kayang "panindigan". Na di na kita kayang ipagsilbi. Kahit uugod-ugod ka na, pipilitin kong "tumayo" para alalayan ka, pangako yan. (umigting ang pagkakatayo ko na para bang nagyayabang)

May-ari: HaHa! kaw talaga, ang "strong, strong" ng loob mo!

Napabilis ang paghimas sa akin ni amo. Dala marahil ng kanyang pagkagalak sa aking mga tinuran.

May-ari: Nahihiya na rin ako sa aking sarili. At higit sa lahat...sa dyos. Bulid na ako sa kasalanan. Talo ko pa ang Payatas dumpsite sa karumihan. Iniisip ko nga, sa ating dalawa, ako ang totoong alipin.

Alipin ako ng kasamaan...

ng mapanirang tukso...

ng walang katamatayang pagnanasa...

ng walang katulad na kapusukan...

ng kahinaan...

Habang tuloy-tuloy sa pagpapalabas ng bigat ng kanyang dibdib at saloobin. Walang humpay akong sinasalsal ni amo...

May-ari: Ang masaklap...alipin ako ng aking sariling hindi ko kayang kontrolin! Sunod-sunuran ako sa aking sarili... kase alipin nya ako!

Isa akong alipin...malapit nah

isa akong alipin...ayan nahhh

isa akong alipin...ahhhhhhhh!!!

At sabay kaming nagpasabog ng masaganang luha, kasunod ang malalim na buntong-hininga, bunga ng pagpaparaos namin sa isa-t-isa ng aming mga hapong damdamin.

Anong Magagawa Natin Para Tulungan Sila?

2009-09-21T14:53:00.000+08:00

Yesterday afternoon, nasa convention ako ng mga kabataan ng KKEP, nung maisipan kong puntahan yung friend ko. I took a trike papunta sa sakayan ng jeep, pero saktong pagbaba ko ng trike, nakita ko doon sa waiting shed yung isa ko pang friend. He was waiting for another friend kaya naisipan ko munang samahan siya sa paghihintay.

Umupo kami dun sa concrete na bench, and sa pagkukuwentuhan namin, napansin ko ang mamang nasa picture sa kabilang side ng highway, naglalakad sya, pabalik-balik.

Hindi nagtagal, nagsimulang pumatak ang ulan. Patuloy kami sa pagkukuwentuhan ng aking kaibigan nang hindi ko namamalayang nasa tabi ko na pala ang mamang ito. Naisip ko na marahil ay ayaw niyang mabasa ng ulan kaya siya lumipat sa aming kinalalagyan para sumilong.

Napansin ko ang mga binti nito. Mas malaki sa karaniwan at may mga sugat na parang hindi gumagaling. Hindi lang kasi ito ang unang beses na nakita ko ang mamang ito. Nung una ko siyang nakita ay nakita ko na rin ang mga sugat na iyon. Naisip ko na baka mayroon siyang sakit na kung tawagin ay Elephantiasis.

Kung mapapansin ninyo ay mayroong kumpol ng karton na nakasabit sa kanyang balikat. Sabi ng kaibigan ko, 'yun daw ang ginagawa niyang unan sa tuwing matutulog ito. "Nakatabi ko na kasi matulog 'yan nun", biro niya sa akin.

Hindi rin nagtagal, marahil ay nainip ito sa paghihintay na tumila ang ulan, at marahil ay ngalay na rin ang kaniyang mga binti at tuhod, umupo ito. Pero namangha ako nang makitang bago ito umupo ay nilinis muna nito ang parteng uupuan niya. Puno kasi ito ng buhangin na galing sa mga tsinelas o sapatos ng mga taong umuupo dun sa bakal na sandalan ng bench at itinataas ang kanilang mga paa (isa na ako sa mga 'yun).

Naawa ako sa mamang ito. Dahil na rin sa kalagayan niya. Pero sa kabilang banda, nakaramdam ako ng pagkainis. Dahil bago pa ang eksenang iyon, nakita ko siyang humihithit ng sigarilyo. Ewan ko. Naisip ko kasi na ganyan na nga ang kalagayan niya, nakuha pa niyang magbisyo.

Pero naisip ko rin na katulad ng sinasabi ng ilan, baka 'yun ang paraan niya upang maibsan ang gutom na nararamdaman. Madalas ko rin kasing marinig sa iba na kaya daw sila naninigarilyo ay upang hindi nila maramdaman ang kalam ng kanilang mga sikmura.

Ano nga ba ang magagawa ko para matulungan ang mga taong katulad niya? E kung tulong na pang-pinansyal o materyal ang pag-uusapan, hindi ko iyon maibibigay sa kanila.

Ang naisip ko lang na paraan upang makatulong ay ang pag-gawa ng mga post na katulad nito, upang kung may makabasa man nito ay baka sakaling mabuksan ang kanilang mga kaisipan, at mamulat sila sa katotohanan na maraming mga katulad ni "Manong" sa paligid. Maaaring nakikita natin sila madalas, pero kadalasan rin, hindi natin sila napagtutuunan ng pansin.

Sana, kahit sa papaanong paraan ay makatulong ang post na ito upang mamulat ang kaisipan ng ating mga kababayan sa mga ganitong uri ng mga tao.

Prologue (The Boring Life of Kurog)

2009-09-21T08:38:00.000+08:00

"Hay na'ko!" sabi ni Kurog sa kaniyang sarili. "Buwisit na PayPal 'to! Bakit kaya ayaw tanggapin yung credit card ko!?!"

Naaasar na si Kurog (ako) dahil hindi niya magamit ang credit card niya sa pagbili ng domain sa GoDaddy.com. Naiinggit na kasi siya sa Kuya Tsi at Kuya Ax niya na may mga sariling domain names na.

Dahil sa frustration, may naisip tuloy siyang isang maitim na balak!

"Hmm... Kung hindi ako makakabili ng domain name ko, iha-hack ko nalang ang domains nila para pare-pareho kaming wala! Wahahaha!" sa isip ni Kurog. "Chena! Magamit na nga lang ang credit card ni Mama. For sure gagana yun!"

At hayun na nga, kinuha ni Kurog ang credit card ng kaniyang ina at iyon ang ginamit sa PayPal account niya.

At sa awa ng Diyos, nagamit na nga niya ito sa pagbili ng domain name niya.

Masayang-masaya si Kurog sa bagong domain name, hanggang...

"Hoy ikaw bata ka!" pasigaw na sabi ng nanay ni Kurog. "Wala ka nang ginawa kundi mag-computer! Magsawa ka naman! Mula umaga, hanggang ngayon nag-co-computer ka pa rin? Magpahinga ka naman! Naghahanap ka ba ng sakit mo!?! Wala na ngang customer, di ka pa umuwi sa bahay! Gabi na ah!"

Nagbabantay kasi si Kurog ng sarili nilang internet shop na ang pangalan ay Kurog's Internet Cafe

"Hay nako!" sa isip ni Kurog. "Si mudrakels talaga, nagbubunganga na naman! Buti nalang sanay na ako!"

Hindi na lang pinansin ni Kurog ang pangsesermon ng nanay niya. Si-nave na lamang niya ang mga ginagawa sa computer at pinatay ito.

Magkatabi sa pagtulog sina Kurog at ang nanay niya kaya hanggang sa pagtulog, nagsesermon pa rin ito. At kung anu-ano nang bagay ang sinabi ng kanyang ina na nagpasama sa loob ni Kurog.

Dahil sa sama ng loob ni Kurog, kung anu-anong bagay na rin ang pumasok sa utak nito hanggang maisipan nitong gumawa ng blog tungkol sa kanyang buhay, lalo na sa mga karanasan niyang nagpapasama ng loob niya sa tuwing maaalala niya ang mga ito.

Patuloy si Kurog sa pag-iisip hanggang nakatulog ito.

Kurog's Note: Takot kasi matulog mag-isa si mama eh. Kaya magmula nung umalis si papa papuntang Dubai, ako na ang katabi niya sa pagtulog. Ehe... Akala n'yo Mama's Boy noh?

Text Muna Kumo (Text Mo Nalang Ako)

2009-09-19T23:13:00.000+08:00

Ehehehe... My uncle, singing his own Kapampangan song composition, Text Muna Kumo.

Lyrics

King aldo ping dinatang
Sa araw ngang dumating
Keni na pin mong bie ku
Dito sa buhay ko
Ala na ka, o paintunan da ka
Wala ka na, hanap-hanap kita
Nokarin ka mo, o jo
Nasaan ka man, o Jo
Wa ali ku kelingwan
Hindi ko kinalimutan
Ing lugud mu,
Ang pag-ibig mong
wapin binie mu ya
Sa 'kin binigay mo

King yatu, ika ing luguran ku
Sa mundo, ikaw ang iibigin ko
Keni na pin mong bie ku
Dito nga sa buhay ko
Aguiang nukarin ka man king yatu,
Nasaan ka man ngayon
I-text mu na ku mu
I-text mo nalang ako

Milabas nang panahun
Nagdaan ang panahon
Ika e ku kelingwan
Ika'y di ko malimutan
Aguiang rugung pakakalulu ku
Kahit na ako'y dukha lamang
E ku na pin linawe
Hindi ko tiningnan pa
Ing gewa mu kanaku
Ang sa aki'y ginwa mo
Uling balu ku,
Dahil alam kong
kaluguran mu ku
Ako'y mahal mo rin

King yatu, ika mu ing bie ku
Sa mundo, ikaw ang buhay ko
King lugud, iti pigkalub mu
Pag-ibig, ito'y binigay mo
Inia sa pin nukarin ka man,
Kaya nga nasaan ka man,
I-text muna kumu
I-text mo nalang ako
Nia pin nukarin ka man,
Kaya't nasaan ka man,
I-text mo naman ako
I-text muna ku mo

Last Love Letter

2009-09-19T21:07:00.000+08:00

To the person I consider my soulmate,

When you came into my life, I told myself I would love you and never gonna hurt you. You were my best friend, my love and my everything...

Til one day, you came and said, "I'm sick, I'm afraid I can't stay with you any longer."

I refused to believe you at first, but when I saw those tears fell down your cheeks, it spells out the truth about how you really feel inside.

You were deeply hurt and I know I was hurting too. You can't even look straight into my eyes when you said, "It's too late!"

My life has changed at that very moment... I just found myself on bended knees yelling "Why!?!
I was down, completely... But I had to be strong for you. At your worst, I was there...

Until the day has come for us to say goodbye. I knew it but I just can't accept it.

If only I knew that was the last time, I should have held you and never let go. The kiss, whisper and embrace. Those were the last. I felt your arms falling down slowly. I knew I was losing you.

We always thought our love was enough for us to last. It was a sad ending, but it's God's will.

I know you're happy now, wherever you are. And me, here I am hurting... Broken!

Those six long years are all gone now. How can I forget? How can I start over again?

I'm sorry if you see my life falling apart. I know I can't get you back, and I won't be seeing you for the rest of my life.

It has been a year now, this how been the longest years of my life. The most painful time I ever had.

The sadness of the night brings back the days we spent together, the time you let go of me, and the moment that I surrendered you.

Even the silence reminds me of all the sorrow, the pain and my hopelessness.

Let me suffer in silence 'til I get over you. Slowly, I will let you go, and I will be me once again.

I will keep my promise. I will move on, but you will always be a part of me.

Hear me say this one last time.

I have found the essence of my life. I discovered a world that is beautiful. Because of YOU.

My love, my misery, I'm letting go of you now. I know it's time to set myself free.

This is the hardest thing I will ever do, 'cause I still love you. And this love, this is all I have.

Wyteheart

Imperfections That Make Relationships Perfect | A Writer's Den

2009-09-18T23:11:00.000+08:00

Imperfections That Make Relationships Perfect | A Writer's Den

Thanks to my viewers!

2009-09-18T14:41:00.000+08:00

This is unbelievably overwhelming!

Hindi ko akalain na magiging ganito ang response ng mga tao sa blog koh! Since I started it on July 24, 2009, it has gathered a total of 1067 unique page views as of today at 2:55 pm. I know that's not much compared to other blogs, but I never actually expected this.

Akalain ninyong 2 months palang ito, 35 countries na ang narating nito, considering na hindi ko naman talaga pino-promote ito. Ahehehe... Makikita niyo po ang listahan ng countries na narating na ng blog ko sa image sa taas.

At dahil po dito, ako ay lubos na nagpapasalamat sa mga taong sumusoporta sa akin... Kuya Tsi, Kuya Ax, Sis Jaid, at lahat ng nag-link sa blog ko sa mga blog nila. Hindi ko na po kayo i-li-link sa post na ito since nasa blogroll naman na po kayo...

Hayun lang po! Salamat!

Welcome to My Life!

2009-09-18T09:38:00.000+08:00

This post is an introduction to the 'The Boring Life of Kurog' series.

Do you ever feel like breaking down?
Do you ever feel out of place?
Like somehow you just don't belong
And no one understands you

Do you ever wanna runaway?
Do you lock yourself in your room?
With the radio on turned up so loud
That no one hears you screaming

No you don't know what it's like
When nothing feels all right
You don't know what it's like
To be like me

To be hurt
To feel lost
To be left out in the dark
To be kicked when you're down
To feel like you've been pushed around
To be on the edge of breaking down
And no one's there to save you
No you don't know what it's like
Welcome to my life

Sandali lang! Iniisip ba talaga ng gumawa ng kantang 'yan na siya lang ang nakakaranas ng mga bagay ng ganyan? Na hindi natin naiintindihan ng ganyang pakiramdam? Akala ba niya, siya si Sharon Cuneta sa Pasan Ko Ang Daigdig?

Hindi lang sila ang nakakaranas ng ganyan noh! Well, hindi natin sila masisisi. Kasi, kahit tayo naman kung minsan, ganyan ang iniisip eh. Kung minsan akala natin tayo lang ang tao sa mundo na nasasaktan, dinadaanan ng problema, at kung anu-ano pang nakakapagpalungkot at kung minsan, kadalasan, nakakapagpaiyak sa atin.

At hindi rin naman lahat ng tao, ganyan. Dahil may mga taong sadyang napaka-suwerte. Yung tipong hindi dinadaanana ng kahit maliit na problema man lang sa buhay. Yung tipong iiyak lang sya dahil sa tuwa, o kung hindi naman ay dahil sa napanood na pelikula o programa sa TV.

Madalas, naiisip ko din kung ano ang sinasabi ng kantang iyan. Madalas ko pa nga nakukuwestiyon ang Diyos sa mga bagay na napagdadaanan ko eh. Kung bakit, ewan ko. Siguro dahil tao ako na sabi nga nila, marupok. At ang ganyang klase ng pag-iisip ang dahilan kung bakit naisipan kong simulan ang series na ito.

Hindi ko naman inaasahan na maraming magbabasa nito. Gusto ko lang mailabas yung mga nararamdaman ko, at kung sakali mang may magbasa nga ng blog ko o ng series na ito, e mai-share na rin ang kuwento ng buhay ko.

Lahat naman tayo may mga sariling istorya ng buhay. At bawat isa, may kakaiba o unique na kuwento na maaaring ibahagi sa iba, at heto ang sa akin. Kaya kung may seryoso man na magbabasa nito, salamat!

Kurog

Ode to a Dearly Departed Friend

2009-09-17T21:09:00.000+08:00

Ode to a Dearly Departed Friend
by: Daniel Collins (Facebook)

Playing, Laughing and joking around
We together made such a sound
Together always, two peas in a pod
Jumping and skipping and being a bit odd

I will always remember the sound of your voice
A sleepover? You were never my choice
Your jokes and faces created a smile
A smile that lasted quite awhile

But slowly at first, and then very fast
Time was ticking, and it couldn't last.

Something was wrong, as told by your facebook
So I suddenly stopped, loosing my pace
What was that? I couldn't have heard'.
You were leaving? Quite absurd!

I didn't believe it, it couldn't have been
We knew each other from way back when!
Maybe it was destiny, we'll never know
But I do remember when you had to go

A final remark was in place, our very last
We played and danced, we had such a blast
Then they drove up to take you away
To a faraway place where nights are so gay

Parting our ways, the time had now come,
Nervously I chomped down on my gum
Then when you left I gave out a cry
As you picked up your hat I knew we had waved our final goodbye

A Great Way to Catch Everyone's Attention

2009-09-15T15:59:00.000+08:00

When reporting in front of the whole class...

Vince, I hope you don't mind me blogging about your singing... Proud lang ang friend mo sa'yo! Ehehehe...

Sa totoo lang, sa chat lang kami close ng friend ko na ito... Pero sa personal, di man kami nag-uusap o nagpapansinan... Ehe... Ewan ko ba, pareho kasi kaming mahiyain eh...

Yan, Vince, wala ka na maitatago... Ehe...

Gusto Kong Mag-BURAT!

2009-09-15T09:31:00.000+08:00

Babala: Medyo maselan po ang post na ito kaya kailangan kong itago ang kabuuan. Kung gusto po ninyong ipagpatuloy ang pagbabasa, i-enter lamang po ang password na makikita sa baba.

Scenario 1:

Hay na'ko! Gulat na gulat ako nang marinig ko ang mga katagang 'yan mula sa aking matalik na kaibigang lalaki. Hindi ko naisip, ni sa hinagap na masasabi niya 'yon.

Enter password

Password: gustokongmagburat

Kawawang Eba!

2009-09-14T19:46:00.000+08:00

Ahahaha... Nandito kaya tayo ngayon kung ganito nangyari sa kanila noon?

Updated: Be Creative, Shout Your Love! Blog Contest

2009-09-12T09:15:00.002+08:00

(Click poster to to join!)

Hindi na ako mag-i-english pa dahil gusto kong ma-intindihan ako ng mga tao. Alam ko naman kasing pag nag-english ako, hindi ko rin ma-eexpress ng maayos yung sarili ko, at mahihirapan lang ako.

Bakit ko nga ba mahal ang Kelvinonian Ideas?
Why do I love Kelvinonian Ideas?

Simple. Hindi na ako magpapaka-plastik pa at magbibigay ng kung anu-anong dahilan. I love Kelvinonian Ideas simply because of this contest! Ehe... (Hindi rin napigilang mag-english)

Aminin na nating lahat. Hindi naman tayo gagawa ng mga sarili nating post sa mga sarili nating blog about Kelvin or Kelvinonian Ideas kung hindi lang dahil sa contest na ito! Ehe...

So, I must say that the ULTIMATE reason why I (or should I say we) love Kelvinonian Ideas is because of this contest! Ayun!

Ibang pang dahilan bakit ko mahal ang Kelvinonian Ideas
Other reasons why I love Kelvinonian Ideas

Well, bukod sa contest na ito, meron pang ibang dahilan kung bakit ko na-eenjoy yung site ni pareng Kelvin.

Una, dahil we share same interests or passion like Photography (though sa ngayon, na-eenjoy ko pa lang ang pagtingin sa mga magagandang larawan dahil di ko pa afford ang mga magagandang klase ng camera), Graphics (Photoshop), Photo editing, Technology, Modelling (I've done some modelling in my younger years kaso di ko na pinagpatuloy, may masamang nangyari kase), and of course, Blogging!

At ikalawa, dahil si Kelvin ang may-ari ng blog! Hindi niyo kasi maitatanong, matagal ko nang crush yang si pareng Kelvin! Crush ko na yan since kahapon lang! Ahahaha...

O hayan ha, wala na akong maitatago. At nasabi ko na rin ang lahat ng dahilan ko kung bakit ko mahal si Kelvin este ang Kelvinonian Ideas!

At dahil sa sigurado namang ako ang mananalo, ngayon palang, magpapasalamat na ako sa mga taong ito, na magbibigay ng aking premyo!

JaypeeOnline // Blogging News & Reviews

Crisiboy.com

Belter’s Course from Pop Music Academy

Charles Ravndal

Jena Isle

DigitalFilipino E-Commerce Summit

At para hindi na ako mahirapan sa pagli-link sa mga sponsors, tiningnan ko nalang yung page source ng original post ni pareng Kelvin at kinopya ko yung mga sponsors. Ehehehe... That way, mas siguradong hindi ako magkakamali sa pagli-link sa kanila. Ayun.

Attached here, is NOT my photo entry. ~~Ihahabol ko nalang po yung entry ko sa susunod.~~

Ako po ay humihingi ng pasensya sa kaibigan kong si Jozh, sa paggamit ko ng kanyang letrato ng walang paalam. Ehehehe... Tawag lang ng pangangailangan!

At siyempre, hindi lang naman ang manalo sa contest na ito ang wish ko. Wish ko din na sana, maging mas matatag pa ang blog ni pareng Kelvin. Mas marami pa sana siyang post na dumating. Isang bonggang bonggang MALIGAYANG KAARAWAN sa KELVINONIAN IDEAS!

Update:

My OFFICIAL Photo Entry...

(click image to view full size)

Credits:
Photo courtesy of Vince Mikee Photography
Model: Maylyn Cheng
Edited and Animated by Kurog

Hello Mike Tess?

2009-09-10T16:07:00.000+08:00

Nasa SM Clark kami ni mama yesterday, we were buying some stuff for my brother na nasa Dubai nang sabihin ni mama na bili daw kami ng headsets bilang replacement dun sa mga nasira sa internetan namin.

So, go kami sa CD-R King (nagtitipid eh!), and look what I found! A very cool headset, nagustuhan ko siya kasi, it looks a lot like yung mga ginagamit ng mga pilots, ang as you can see sa photo sa left, camouflage siya, which makes it look even cooler!

Pero ang medyo hindi ko lang nagustuhan, ay yung parang precious gem na naka-attach sa volume control nito. It makes it look kinda sissy kase! Parang bato ng mga ashti sa Encantadia! Ahahaha...

So, super buy ko na ang headset. And after ko siya mabayaran, I went to the tech person, para ma-check ang binili ko.

So, he connected the headset to the computer, at akalain mong theme song ng original version of Rosalinda ang naka-play! So, okay na yung speakers ng headset. After non, he checked the mic kung okay. Nagulat ako kasi sabi niya, "Hello Mike, Tess!".

Tinanong ko siya kung sino si Mike at sino si Tess. Tumawa lang siya. Pero may isang girl, kasabay ko siya bumibili, biglang sumagot ng "Ako, kilala ko si Mike. Pero si Tess, hindi." attinanong yung kasama niya, "Di ba kilala mo si Mike?" at nag-agree ang kasama nito. "Si Tess, kilala mo?", at sinabi ng kasama nito na hindi. Tapos tumawa sila.

Sabi ko sa sarili ko, siguro sikat sila Mike at Tess. Kasi lagi ko sila naririnig na binabati ng mga tao. Sa videoke, sa TV, at kung saan-saan pa.

Kayo, kilala niyo ba si Mike at Tess?

Sa Wakas, Pwede Na Ulit Mangarap!

2009-09-09T09:27:00.000+08:00

Itong umagang ito, nagising ako sa malakas na volume ng TV. Nagtaka ako kasi hindi naman ganun kalakas ang volume kapag nanonood si mama eh.

Bumangon ako at nalamang nanonood pala siya ng Unang Hirit sa GMA7. Kasalukuyang naka-cover ang pagsasalita ni Sen. Noynoy Aquino. Nakita ko na may caption sa bandang baba ng screen na nagsasabing 'Breaking News: Sen. Noynoy Aquino, Tatakbo sa 2010 Elections!'.

Hindi na ako nagtaka. Inasahan ko na ang pagtakbo niya. Bagkus, batuwa ako. Pinakinggan ko ang speech niya at medyo naluha ako nung sinabi niyang may nagsabi sa kanya na 'Sa waka, pwede na ulit mangarap' nung malaman nitong tatakbo nga si Sen. Noynoy.

Ewan ko ba. Masyadong mababaw ang luha ko kaya kahit konting bagay lang, naluluha na ako. Lalo pa akong naluha nung magsalita si Sen. Rodolfo Biason at sinabing 'I served your mom with dedication. I will serve you with dedication.'. Ehe.... Ganun talaga ako. Iyakin.

Well, ito lang ang masasabi ko. I support Noynoy! Though (malamang na) hindi ako boboto sa eleksiyon, suportado ko pa rin siya!

Goodbye Ka Erdy!

2009-09-07T21:00:00.000+08:00

Hay Naku! Libing na pala ni Ka Erdy ngayon.

Kaninang umaga pa ako nagtataka kung bakit walang pasok ngayong araw. Well, buti nalang, naisipan kong tanungin si Kuya Tsi (na official nominee sa Personal Blog/Diary category ng Philippine Blog Awards) through Facebook chat kung bakit nga ba.

At napag-alaman kong dahil pala ito sa Libing ng (according to Kuya Tsi) presidente ng Iglesia ni Cristo na si Ka Erdy Manalo. So I've made a short research about Ka Erdy at nalaman kong isa pala siyang executive minister ng INC. I'm not sure kung equivalent ba yun ng president sa kanila. Pero hayun. Yun na yun.

In fairness! Lume-level kay Tita Cory!

Hindi ako member ng INC kaya siguro medyo tumaas ang kilay ko nung malaman kong walang pasok dahil sa libing ni Ka Erdy.>

Well, sana lang, walang ma-offend na member ng INC sa post kong ito. I'm just expresing my thoughts. ~_^

The Boring Life of Kurog

2009-09-07T20:34:00.000+08:00

In accordance to my previous posts Life Without Limbs and The Most Peaceful Days of My Life!, I've decided to create a new blog, The Boring Life of Kurog to bring you the sob stories of my life.

Well, lately kasi sobrang nagiging miserable ang buhay ko eh... Ehe... Pero masaya pa rin ako... Kaya lang, I really need to express my feelings na eh... Sasabog na kasi yung dibdib ko. Kaya naman sa blogging ko nalang ilalabas lahat ng nararamdaman ko. Ehe.

Sana lang, kahit pano, may maging interesado sa istori op may layp!

Cleaning Out My Closet

2009-09-05T17:34:00.000+08:00

Hay nako! Ngayon ko lang napagtanto na napakarami palang ka-ek-ekan ng blog kong ito! Kaya naman simula ngayon, babawasan ko na ang mga ka-artehan at kung anu-anong bagay na hindi ko naman talaga nagagawan ng istorya.

Simula ngayon, gagawin ko nang mas simple ang aking blog.

Maraming salamat sa aking mga inspirasyon na sina Kuya Tsi, Kuya Ax at Sis Jaid!

Life Without Limbs

2009-09-05T15:19:00.000+08:00

Imagine being born without arms. No arms to wrap around someone, no hands to experience touch, or to hold another hand with. Or what about being born without legs? Having no ability to dance, walk, run, or even stand on two feet. Now put both of those scenarios together; no arms and no legs. What would you do? How would that effect your everyday life?

Meet Nick Vujicic... Born in 1982 in Melbourne, Australia, without any medical explanation or warning, Nicholas Vujicic (pronounced Voy-a-chich) came into the world with neither arms nor legs. Having had an uneventful pregnancy and no family history to expect this condition, imagine the shock his parents felt when they saw their first born, brand new baby boy, only to find he was what the world would consider imperfect and abnormal. A limbless son was not what nurse Dushka Vujicic, and her husband Pastor Borris Vujicic had been expecting. How would their son live a normal happy life? What could he ever do or become when living with what the world would see as such a massive disability? Little did they or anyone know that this beautiful limbless baby would one day be someone who would inspire and motivate people from all walks of life, touching lives all over the world.

Throughout his childhood Nick dealt not only with the typical challenges of school and adolescence such as bullying and self-esteem issues; he also struggled with depression and loneliness as he questioned why he was different to all the other kids surrounding him; why he was the one born without arms and legs. He wondered what was the purpose behind his life, or if he even had a purpose. After a lot of frustration and feeling like the odd one out in school, at seven years of age Nick tried out some specially designed electronic arms and hands, in hope that he would be more like the other kids. During the short trial period of the electronic arms, Nick realized that even with them, he was still unlike his peers at school, and they turned out to be much too heavy for Nick to operate, affecting his general mobility quite significantly.

As Nick grew up he learnt to deal with his disability and started to be able to do more and more things on his own. He adapted to his situation and found ways to accomplish tasks that most people could only do by using their limbs, such as cleaning teeth, brushing hair, typing on a computer, swimming, playing sports, and much more. As time went by Nick began to embrace his situation and achieve greater things. In grade seven Nick was elected captain of his school and worked with the student council there on various fund-raising events for local charities and disability campaigns.

According to Nick the victory over his struggles throughout his journey, as well as the strength and passion he has for life can be credited to his faith, his family, his friends and the many people he's encountered during his life who have encouraged him along the way.

After school Nick went on with further study and obtained a double bachelor degree majoring in accounting and financial planning. By the age of 19 Nick started to fulfil his dream of being able to encourage other people and bring them hope, through motivational speaking and telling his story. "I found the purpose of my existence, and also the purpose of my circumstance. There's a purpose for why you're in the fire." Nick wholeheartedly believes that there is a purpose in each of the struggles we encounter in our lives and that our attitude towards those struggles that can be the single most effective factor in overcoming them.

In 2005 Nick was nominated for the "Young Australian of the Year" Award, which is a large honor in Australia, recognizing a young person for their excellence and service to their local community and the nation, as well as their own personal accomplishments. Nominations for this award are only given to truly inspirational people.

Now at 25 years old this limbless young man has accomplished more than most people even twice his age. Nick recently made the massive move from Brisbane, Australia to California, USA, where he is the president of an international non-profit organization, and also has his own motivational speaking company; Attitude Is Altitude. Since his first motivational speaking engagement back when he was 19, Nick has traveled around the world, sharing his story with millions of people, speaking to a range of different groups such as students, teachers, youth, business men and women, entrepreneurs, and church congregations of all sizes. He has also told his story and been interviewed on various televised programs worldwide. However, Nick's speaking engagements have gone beyond purely motivational speaking, he has had the opportunity to speak with several leaders, including the vice president of Kenya. This year alone Nick is set to speak in over 20 countries.

"People say to me, "How can you smile?"" he says. "Then they realize "there's got to be something more to life than meets the eye if a guy without arms and legs is living a fuller life than I am.""

Nick shares with his audiences the importance of vision and dreaming big. Using his own experiences in worldwide outreach as examples, he challenges others to examine their perspective and look beyond their circumstances. He shares his view of ceasing to see obstacles as problems, but instead begin to see them as opportunities to grow and reach out to others. He stresses the importance of our attitude being the most powerful tool we have at our disposal and illustrates how the choices we make can have a profound effect on our lives and the lives of those around us. Nick shows through his own life that the major keys in fulfilling our biggest dreams are persistence and choosing to embrace failure as a learning experience, rather than allowing the guilt and fear of failure to paralyze us.

How does Nick Vujicic feel about his disability now? He accepts it, embraces it and oftentimes pokes fun at his own circumstance as he shows off his many "tricks." He meets challenges with his special blend of humor, perseverance and faith always encouraging those around him to examine their perspective as they develop and define their vision. Using those new definitions he challenges each person he meets to make changes in their lives so that they can begin the path to fulfilling their biggest dreams. Through his amazing ability to connect with people from all walks of life and his incredible sense of humor that captivates children, teens and adults alike, Nick is a truly inspirational motivational speaker.

Click here to watch a short video of Nick Vujicic's story.

Credits: http://www.attitudeisaltitude.com/aboutus-nick.php

The Most Peaceful Days of My Life!

2009-08-31T17:18:00.001+08:00

Well, the most peaceful days of my life started yesterday morning. Normally, my life is like a battlefield. Puno ng mga tunog ng armalayt (di ko alam spelling) na ayaw magpaawat. Nahuhulaan nyo na ba kung ano ang ibig kong sabihin?

Armalyt is equal to my Mom's bunganga! Ahehehe... Sobrang nagger kasi Mom ko eh...

On Saturday kasi, I went to church, then punta ako sa bahay ng lola ng closest friend ko. Di ako umuwi, dun kami natulog ng friend ko. Di ako nagpaalam sa Mom ko, kinabukasan nako umuwi.

Knowing my Mom, I expected her to yell at me, and nag all day long! Pero, kabaligtaran ng inaasahan ko, ni walang kahit anong salita ang lumabas sa bibig niya, at ni hindi niya ako pinansin.

Oo, hindi ako kinikibo ng Mom ko, magmula kahapon. Hanggang ngayon, wala pa rin. Pero okay lang. Kung akala nyang poproblemahin ko yun, well, nagkakamali sya! Ahahaha... Mas mabuti nga yan eh... At least, di ako naririndi sa araw-araw na pagbubunganga nya... Wish ko nga, magtagal pa yan eh... Ehe...

Kasi, sa araw na araw na ginawa ng Diyos, yung pagsesermon nalang niya ang naririnig ko. Daig pa niya ang pari! Minsan, nagiging bisyo na nya yun. Kahit wala namang reason, magbubunganga pa rin sya...

Ehe... Pero, love ko Mom ko... 'Yo ko lang ng binubungangaan ako...

Plastikan Ba? Magaling Ako Diyan!

2009-08-27T17:39:00.000+08:00

Bukod sa pagiging isang 'tactless b*tch', magaling din ako makipagp-lastikan.

Ehehehe... Nagulat kayo no? Well, kaya ko lang naman nasabing isa akong 'tactless bitch' e dahil may nagcomment sa isa kong post na daig ko pa daw si Kris Aquino sa pagiging isang tactless b*tch! Sa totoo lang, hindi ako na-offend or whatsoever nung mabasa ko yun. In fact, na-flatter pa nga ako eh. Dahil nagsisimula pa lamang ako sa aking blogging career e nakatanggap na agad ako ng isang napakalaking compliment!

Oo. Tinanggap ko iyon bilang isang compliment. Kasi, bihira lang ang mga taong humihigit sa (una,) pagiging taklesa ni Ms. Kris Aquino, at (ikalawa,) sa pagiging isa niyang babaeng aso (in english, b*tch). Ehe... Kaya proud ako na nasabihan ako ng ganon!

Ukol naman sa pagiging magaling ko sa pakikipag-plastikan, oo. Inaamin ko, isa akong plastik na tao. Pero aminin niyo man o sa hindi, lahat naman ng tao, may itinatagong ka-plastikan, hindi ba?

Paano nga ba ako naging magaling sa kaplastikan?

Well, ganito kasi yun. Isa akong makakalimuting tao. Pag may nakilala akong tao, madali ko silang makalimutan lalo na kung minsan ko lang sila nakasama at kung hindi ko man lang sila nakausap.

Kaya sa tuwing may nakakasalubong akong isang tao, at ngumiti sa akin, iisipin ko muna kung kilala ko ba sya o hindi. Iniisip ko na 'may gusto ba 'to sakin?' o 'sira ulo ba 'to?'. Ba't ako nginingitian nito? Kung hindi ko malaman ang kasagutan sa aking mga tanong, ang gagawin ko na lamang ay ngumiti sa taong iyon.

Kaplastikan, di ba? Nagiging plastik din ako sa tuwing may mga taong nagbibiro na hindi naman nakakatawa ang jokes! Well, aaminin ko din na hindi kasi ako madaling patawanin. Kung minsan nga e napapansin ko nalang na lahat na ng nasa paligid ko e nagtatawanan, ako nalang ang hindi. Kaya ang gagawin ko na lamang e magkukunwaring natatawa din ako.

Kaplastikan, di ba? Nagiging plastik din ako sa tuwing may nakakaaway ako na gustong makipagbati sa akin. Ehe, aminin na natin. May mga panahong hindi naman talaga natin gustong makipagbati pero dahil na rin sa sulsol ng mga taong nasa paligid natin, wala na tayong magawa. Masama man sa loob natin, ngingiti na lamang tayo at makikipagkamay sa nakaaway natin. At hayun, bati na daw.

Kaplastikan, di ba? Ano-ano pa ba ang nagiging dahilan ng ka-plastikan ng isang tao? Kayo, pano kayo nagiging plastik?

Hayan... Wala na naman ako maisip na isulat kaya naman kahit negative character ko e ibinunyag ko na! Ehe... Ingat!

(I Support )Tsip Tsao!

2009-08-24T19:28:00.000+08:00

Okay, hindi po totoo na sinusuportahan ko si Tsip Tsao, na nagsulat ng mga katagang "Philippines is a nation of servants" (I read the article here), but I don't condemn or hate him neither!

Bakit nga ba napaka-sentimental at napaka-emo nating mga Pilipino? Mahilig tayong magpalaki ng mga maliliit na issue (admittedly, isa ako sa mga yun)?

May nabasa akong isang article dito at inabot ako ng halos isang oras sa pagbabasa ng mga palitan ng kuro-kuro tungkol sa usaping ito.

Kayo na po ang bumasa sa mga pinagsasabi-sabi ko kung kayo ay interesado, may mga link naman akong nilagay eh.

Well, heto lang po ang para sa akin...

Nakaka-nose bleed man po ang conversations dito sa thread na ito, pilit ko pa rin inintindi ang palitan ninyo ng mga kuro-kuro...

Sabihin na po nating inalipusta, hinamak at nilait ni Ginoong Tsao ang Pilipinas o ang mga Pilipino... Pero humingi na po sya ng kapatawaran, hindi po ba?

Hindi pa ba sapat 'yon? Marahil para sa iba ay hindi pa, dahil lamang ginawa nya ito sa lenggwaheng hindi maiintindihan ng karamihan sa mga Pilipino (kabilang na ako), at tinanggap natin ito bilang isa pang insulto sa mga Pilipino dahil (di umano ay) gusto niyang ipaalala sa lahat ang mga panahong tayo ay nasasakupan pa ng mga Espanyol.

Pero sino po ba tayo para hatulan ang sinseridad ni Ginoong Tsao sa paghingi ng kapatawaran? Alam ba talaga natin ang laman ng kaniyang isipan nung mga panahong ginawa nya ang public apology? O nung mga panahong sinusulat nya ang article niya? Sigurado ba tayo na hindi taos sa kanyang puso ang paghingi ng tawad?

Para sa akin, hindi ito isang insulto kundi isang hamon.

BAGO NATIN LINISIN ANG DUMI NG IBA, TANGGALIN MUNA NATIN ANG PUWING SA ATING MGA MATA.

-mga PUWING na maaaring sumasagabal (o pumipigil) sa atin upang makita ang kagandahan (o benipisyong maaari nating makuha) sa likod ng mga duming pilit nating inaalis sa iba.

Medyo matagal na po nung huling may nagkomento tungkol sa issue na ito sa article na nabasa ko, at tulad nga ng nasabi ng ilan sa mga nagkomento doon, unti-unti nang humuhupa o nawawala ang ingay ng issue-ng idinulot ng pagsusulat ni Mr. Tsao. At hindi kalaunan, sa palagay ko ay tuluyan nang mawawala ng lubusan sa isip ng mga Pilipino ang tungkol dito.

I Cried So Hard

2009-08-22T20:43:00.000+08:00

Hi! Gaano na ba katagal nung huli akong mag-post dito sa blog ko? Medyo matagal na rin... Naisip ko kasi na ilipat yung laman ng blog ko sa WordPress sa sarili kong domain name, kaso ang buwisit na PayPal, ayaw tanggapin yung credit card ko! E sa 2011 pa naman yung expiration nun! Kaya heto, balik blogspot ako... Ehe...

Okay, tama na paliwanagan, ikukwento ko na kung bakit ako umiyak ng matindi! Ehe...

Well, yun e dahil lang naman sa Wish Ko Lang! ng GMA7 kanina...

Napanood ko kasi yung story about sa isang SIlent Steps member. To give you an idea what Silent Steps is, heto ang brief description nya...

Ang Silent Steps ay isang grupo ng mga deaf people na sumasayaw. OO, tama nabasa nyo, sumasayaw nga sila. Akala natin dati, ang mga steps o mga galaw na ginagawa sa tuwing sumasayaw ay base sa interpretasyon ng tao (o ng hayop) ayon sa mga tunog o musikang naririnig nya, kaya ang akal natin, ang mga bingi ay hindi maaaring (o imposibleng) makasayaw.

"Nagpapasalamat ako na ginawa ako ng Diyos na isang deaf person. Dahil kung hindi siguro ako ganito, baka hindi ako naging isang matatag na tao katulad ng kung ano ako ngayon."

Yan ay mga salitang (gamit ang sign language, syempre...) nanggaling sa isang member na main feature ng Wish Ko Lang! kanina... Hindi ko nakuha yung pangalan nya kaya hindi ko malagay dito... :)

Well, bakit nga kaya ako naiyak sa kwento nila? Maybe because (biglang nag-english? ehehehe...) of the fact that nakakaiyak talaga yung story niya. Si (Let's just call him) John kasi ay isang college student at nagta-trabaho bilang isang janitor sa cafeteria ng kanilang eskwelahan para makatulong sa panggastos sa kanyang pag-aaral. Sa tuwing mangongolekta sya ng basura, katulong nya ang isang pares ng ballpen at papel na nagiging katuwang nya sa pakikipag-usap sa mga taong hindi nakaka-intindi ng sign language.

Kasabay ng pagiging estudyante, kasali sya sa Silent Steps. Alam nyo na kung ano yung Silent Steps diba?

Sobra akong natuwa na nauwi sa pagluha (ehehehe...) nung maipakita na sa kanila ang mga regalong galing sa Wish Ko Lang! Dahil kahit hindi man sila nakakapagsalita, makikita mo talaga sa grupo ang sobrang kagalakan at pasasalamat dahil sa mga abot-taingang ngiti nila at sa mga gestures na ginagawa nila.

Lalo akong natuwa nung ibigay na sa ating bida ang regalo para sa kanya at sa kanilang pamilya. Hindi ko maisulat dito ng detalyado kung anu-ano ang mga iyon, pero ang isa na pinaka-gusto ko at ikinatuwa ko ay ang isang (bonggang bonggang) computer shop package! At ang isang garantiya na pagkatapos nya sa kanyang pag-aaral ay may naghihintay na sa kaniya na trabaho galing sa JobsDB.com. Galing 'di ba?

Ayun lang poh. Di ko alam kung may matutuwa sa post kong ito. Medyo pagod kasi ako kaya medyo magulo pagkakasulat ko... (Lagi naman eh...)

Speycial Mention:

Salamat kay Kuya Tsi (Oops, ayaw pala patawag na kuya ng matanda! Ehe... Peace Kuya Tsi!) for nominating me for the Kreativ Blogger Award! Akalain mo, may naka-appreciate sa blog koh? O baka wala lang ibang mapili? Ehe... Nevertheless, Thanks Kuya Tsi!

Migrating To WordPress!

2009-08-13T10:24:00.000+08:00

I'm still working on my WordPress theme which will look exactly like this one... Ehehehe... Kaya wala pang post...

Seksing Siksik!

2009-08-07T09:19:00.001+08:00

Okay, nahuhulaan niyo ba kung saang fast food ito? Kung McDunalds ang hula niyo, mali kayo! Dahil sa Jalibi ito! Ihihihi... After namin pumunta sa munisipyo, naisipan naming kumain dito dahil ito ang pinakamalapit na kainan.

At kumusta naman ang bumulaga sa akin! Isang siksing babae na naka-green! Well, I lost my appetite when I saw this woman! Pano ba naman kasi! Sa katawan nyang yun, may lakas loob pa syang magsuot ng very tight top and a very short skirt?

Hindi naman sa ayoko sa mga malalaking babae kaso sana naman matuto tayong lumugar hindi ba? Ehehehe...

Panoi ba naman kasi! Ang-juba-juba na nya, napakasikip pa ng soot nya! Kita na tuloy lahat ng curves ng katawan nya! At yung legs nya, puno naman ng varicose veigns tapos ang-ikli pa ng suot na palda! Hay naku! Buhay, parang life!

Bagong Munisipyo, Bulok Ang Serbisyo

2009-08-07T08:59:00.000+08:00

Kahapon, pumunta kami sa munisipyo... Nakakaasar! Pano ba naman kasi, nilipat na pala siya ng lugar. Nilipat sya sa loob ng Xevera (sa Mabalacat). Napakalayo! Hindi katulad dati, malapit lang kahit medyo pangit pa ang lugar.

Hindi ko tuloy maiwasang kumuha ng mga pictures (ng patago). Kasi, nakakaasar ang mga employees doon. Nakikita na nilang maraming tao na nangangailangan ng serbisyo nila, pa-upo-upo pa ang mga mababait na taong iyon! Hindi sila agad tumatayo dahil ayaw nilang maudlot ang tawanan at kuwentuhan nila!

Lalong-lalo na ang panonood nila ng Pinoy Henyo ng Eat Bulaga! (makikita sa picture sa itaas)

Ang ibang employees, bising-bisi sa pagdadaldalan sa labas ng opisina!

Nakikita nyo ba? Ni walang taong nakaabang sa mga bintana. Kung pipila ka, maghihintay ka pa ng pagkatagal-tagal at kailangan mo pang magpapansin sa mga hinayupak! Nakikita nyo ba yung naka-orange sa baba? Bisi-bisihan ang lola sa pagme-make up! Napakagandang imahe ang idinudulot nito sa mga mamamayan hindi ba? Inilipat nga ang munisipyo sa isang sosyal at class na lugar, ang serbisyo naman nila, ganun pa rin! Bulok!

Kung Suplada Ka, Mas Suplada Ako Sa'yo!

2009-08-03T21:05:00.000+08:00

Ahahaha... At ang-taray ng Lolo Kurog ninyo!

Pano ba naman kasi, may tumawag sa landline namin, ako ang sumagot.

Caller: "Hello. Sino 'to?"

At nagulantang ako! Diba ako dapat nagtatanong nyan?

Ako: "Sino po sila?"

Caller: "Pwede kay Ma'am A (tinago ang tunay na pangalan. ehehehe) Sino 'to?"

Ako: "Sino po sila?"

Syempre, ako dapat ang unang makaalam kung sino ang kausap ko, since telepono namin ang tinawagan di ba?

Caller: "Ganyan ba talaga kayo sumagot dyan? Ambastos mo ah. Sino 'to? Bigay mo kay Ma'am A! Si Ma'am Lhen 'to!"

Aba-aba... Teka nga muna...

Ako: "Hoy babae! Bago ka magsungit dyan at magsuplada, siguraduhin mo munang tama ang number na tinatawagan mo ha! Sino bang tinatawagan mo!?!"

Caller: "Si Ma'am A nga! Di ba 893-1011 ito?"

Ako: "Tanga ka pala eh! Mali naman tinatawagan mo tapos nagsusuplada ka! G*ga!"

Caller: "Ganun ba? Sorry, dial ko nalang ulit."

Ako: "Leche! Flan!"

Toot-toot-toot....

Ahahaha... Ganitong may swine flu ako, wag mo akong binubuwisit! O hayan... Naipost ko tuloy dito sa blog ko yung number na tinatawagan mo! Ehehehe... Kaparehas ng number namin sa bahay kaso iba lang yung last letter este, number. Ehehehe...

O siya, papa-quarantine muna ako! Ehehehe...

May A(H1N1) Ako!

2009-08-03T18:04:00.000+08:00

Hay naku! Sinisipon si Kurog! At may lagnat! Swine Flue na ba to? Tumatalab ba ito sa mga katulad kong kabayo? Aha...

Naku! Sobrang sama ng pakiramdam ko kaya ngayon lang ako nakapag-post... Wala akong maisip na magandang i-post kaya heto, tungkol sa aking sarili nalang ang sinusulat ko... Ihihihi... Vain ba? Hindi naman... Sharing lang...

Naku! Galing pa man din ako sa maraming tao kahapon. Remember? A(H1N1) na nga ata toh! Ahahaha... Chennalyn dot com! Wag naman sana!

O siya, pahinga na ulit si Kurog...

A Very Decet Response About My Comment

2009-08-02T23:14:00.000+08:00

(Click image to enlarge)

Re: Tie a Yellow Ribbon for Cory Aquino
"bloggityblogs@chocolateworld.net"

Message:
Hi Kurog, Thanks for visiting my site. With regards to the prayers in public...do you really want to know my stand on this matter?

I find this a really decent way to respond to a comment. Not just my comment but to any other comment.

Biruin mo, hindi sya agad umariba ng kung anu-anong salita? Bagkus ay tinanong niya muna ako kung gusto ko talagang malaman ang side nya tungkol sa issue...

At ang kabilib-bilib pa dito, sa e-mail sya nag-respond kung saan magiging private ang pagpapalitan namin ng kuru-kuro... Well, very decent! I salute the sender!

The Funeral

2009-08-02T21:04:00.000+08:00

Well, the title shouldn't be 'The Funeral'. It should be 'The Interment'. Kasi, hindi nga pala burol ang pinuntahan namin ni mama kundi makikipag-libing nga pala kami. Well, at least that's what we thought. Pagdating kasi namin sa bahay ng kumare ng mama ko, where the alay-lakad papuntang sementeryo is going to start, nagulat kami sa nadatnan namin. Dalawa na kasi ang kabaong na naroroon at hindi na pala tuloy ang kasal! Este, libing...

We were told kasi na namatay na rin ang ama ng ililibing just this morning. Ang-saklap noh?! Well, that's life... Hindi naman namatay ang ama dahil inatake sa puso dahil hindi matanggap ang pagkamatay ng anak kundi dahil sa karamdaman nito. Buto't balat (lumilipad) na lamang kasi ito dahil sa pagkakaroon ng sakit dahil sa labis na pag-inom ng alak. Alak. Ito rin ang dahilan ng pagkamatay ng anak ng kumare ni mama na supposedly ililibing kanina.

One day, Nung martes ata yun, nakatanggap kami ng balita na namatay na daw ang anak ng kumare ni mama. Nagpakamatay ito sa pamapagitan ng pagbibigti. Wait a minute! Akala ko bang alak ang dahilan ng pagkamatay? Well, oo, alak nga. Pinagalitan kasi ng kumare ni mama ang anak nito na labing anim na taong gulang pa lamang dahil sa labis na pag-inom nito ng alak.

"Ikaw bata ka! Hindi mo ba nakikita yang ama mo? Labis ang paghihirap na nararanasan dahil sa alak! Gusto mo bang matulad sa kanya!?!" - ganyan daw ang mga katagang binitawan ng kumare ni mama sa anak nito na naging dahilan ng pagkakamatay nito.

Hindi lubos akalain ng pamilya ng nagpakamatay na gagawin niya ang bagay na ito dahil kung tutuusin ay napakasimple lamang nito. At hindi naman ganoon kasakit ang mga salitang binitiwan ng ina. Nagulat na lamang ang mga ito nang makita ang anak na nakatali ng alambre ang leeg at nakabitin sa kisame ng kusina habang may nakasinding dalawang kandila sa harapan nito. Oo, nagawa pa nitong magsindi ng kandila bago magpakamatay.

Kanina nga, namatay na rin ang ama ng nagpakamatay dahil sa kanyang karamdaman. Napagpasyahn naman ng pamilyang naulila na ipagpaliban na muna ang paglilibing sa anak dahil sa kanilang pamahiin ay masama ito. Kaya nga hindi na natuloy ang libing.

Hay naku! Ang buhay nga naman, parang life...

Moral Lesson: Magtirik ng kandila bago magbigti! At huwag makipaglibing! Chenes!

Moral Lesson (Totoo na 'to!): Huwag uminom ng alak! Period! Alam nyo na kung bakit! Ehehehe... At, huwag magpapakamatay! Masakit! Kasalanan ito kay Lord! Kung may problema kayo, daanin nalang sa maboteng (bote ng sopdrinks ha)usapan!

Welcome Back Kurog!

2009-08-02T20:25:00.000+08:00

Hay naku! Kumusta na kayo, my fellow bloggeros and blog readers! Kung meron mang nagbabasa ng blog ko except for superjaid na alam ko namang bonggang bongga ang support sa blog koh! Echos! Ehehehehe...

Naku! Luging-lugi ang blogging karir ko tudey! Pano ba naman kasi! I was going to post my previous post entitled Cory's Soundtracks earlier today, but just as I was going to click on the publish button, the power went out! Buti nalang may autosave at hindi nasayang ang effort ko na magtype... I was told that the power's coming back at 6pm kaya sinamantala ko na ang pagkakataon para makalanghap ng fresh usok flavored hangin!

Well, hindi masyadong fresh at hindi rin puro usok flavored ang nalanghap ko kasi meron ding sampaguita flavored! Ehehehe... Pumunta kasi kami ng mom ko sa funeral ng anak ng kumare nya... (I'm gonna make a separate post about the funeral after I publish this one...)

And since hindi rin naman talaga ako nakakatagal sa mga funeral, nagpaalam ako sa mom ko na pupuntahan yung friend ko na nakatira malapit lang don... Well, ang kabayong friend ko, tinakasan ako! Alam naman nyang pupuntahan ko sya, aba'y inunahan ang pagdating ko at umalis! So, sina mommy at tatay lang ang nadatnan ko dun... Okay na rin kasi I enjoyed our conversations... (Kahit na sobrang init doon dahil wala ngang kuryente...) May natuklasan kasi akong malagim na kabanata sa buhay ng aking friend na yun... Ehehehe... Gusto nyo bang malaman kung ano? Oh well, kahit ayaw nyong malamn, ikukwento ko pa rin!

Ganito kasi yun... One day (elementary palang noon ang friend ko), nagsawa sa kahahanap ang mga parents ng friend ko dahil gabing-gabi na ay wala pa ang mga ito (my friend and his brother)... Kung saan-saan na sila nakarating sa paghahanap at alalang-alala ang mga ito...

Nagpasyang umuwi na lamang ang mga parents ng friend ko at umasang uuwi din ang mga anak... Nakaupo sila sa sala ng biglang bumukas ang pinto! Nang makitang ang magkapatid na nga ang papasok sa pinto, dali-dali nilang sinalubong ang mga ito... Yakap dito, yapos doo, habang umiiyak...

"Saan ba kayo galing mga bata kayo?" tanong ng ina habang pinapahid ang luha sa mga mata.

"Nag-Counter Strike po..." sagot ng panganay (ang kaibigan ko).

"Bakit ngayon lang kayo umuwi?" tanong ng ama, "sandali lang at bibili lang ako ng yelo."

Pagkabili ng yelo...

"O sige, hawakan nyo itong mga yelo, tag-isa kayo." utos ng ama sa magkapatid.

Sumunod naman ang mga ito kahit na nagtataka sa tinuring ng ama...

Umalis sandali ang ama at pagkabalik ay may dala itong isang mahabang bagay.

"Sige, harap sa pader! Hubarin ninyo ang mga salawal ninyo!" pasigaw na utos ng ama.

Walang magawang sumunod sa utos ang magkapatid.

Tila nahulaan naman ng ina ang mga susunod na mangyayari kaya umalis na lamang ito upang hindi niya ito masaksihan. Alam rin naman kasi nyang hindi na nya mapipigilan pa ang asawa sa binabalak.

At pagkahubad ng mga salawal ng magkapatid as in labas ang puwet! ehehehe...), agad-agad silang pinalo ng ama sa puwet. Dahil sa hapdi ay halos mapatalon ang magkapatid. Hindi rin naman sila makailag dahil alam nilang lalo lamang magagalit ang ama.

Nang matapos na ang pagpalo ng ama sa magkapatid, luhaan ang mga itong idinampi-dampi ang mga hawak na yelo sa kanilang mga puwet upang maibsan ang kirot at hapdi dahil sa pagkakapalo at upang maiwasan na rin ang pagkakaroon ng pasa o bugbog...Dali-daling lumapit sa ina ang magkapatid. Sumunod naman ang ama habang nagsasabing "siguro naman ay magtatanda na kayo sa nangyari sa inyo! Sa susunod na gabihin kayo ng pag-uwi dahil lamang sa lintik na Counter Strike na yan, alam nyo na ang dadanasin ninyo!"

Magmula noon ay nagtanda na ang magkapatid at hindi na muling ginabi pa...

The End

Ahahaha... Akala ninyo kung anong malagim na pangyayari na ang ikukwento ko noh? Ehehehe... Well, nasabi ko lang na malagim kasi naman, alam kong isa itong bagay na mahihiyang ikuwento sa akin ng friend ko at ng kapatid nya (na friend ko din, btw)...

Hanggang sa umalis ako ay hindi pa umuuwi ang aking magaling na kaibigan. Kaya sa susunod na magkita kami, which is on Friday, humanda sya sa isang matindi at bonggang bonggang pang-aasar na matatanggap nya mula sa akin! Wahahaha! (Evil laugh with matching harhar!)

O siya... gagawin ko pa ang post ko tungkol sa pagpunta ko sa burol... See you on my next post!

Cory's Soundtracks

2009-08-02T20:15:00.000+08:00

Ang tulang 'I Fell In Love With The Same Woman Three Times' ay isinulat ng dating senador na si Ninoy Aquino bilang tribute sa kanyang may bahay na si Cory noong 1973 para sa kanilang 19th wedding anniversary habang nakapiit si Ninoy noon sa Fort Bonifacio. Nilapatan ng musika ang tulang ito ng batikang singer at composer na si Jose Mari Chan.

1987 daw nang lapitan siya ng Ninoy Aquino movement upang gawing kanta ang tula para sa death anniversary ni Ninoy.

"I remember coming home with my wife and I remember praying to the Holy Spirit for inspiration and for guidance. I also prayed to the soul of Ninoy. Over lunch, as I was reading the poem, melody was just flowing out like water from a spring. That's how powerful the Holy Spirit is. So by the time I finished my lunch, the song was complete." - Chan

Na-touch daw si Chan sa tula na inilalarawan ni Ninoy si Cory bilang isang mabuting asawa, ina at isang Pilipina. Ang sabi sa tula, unang na-in love si Ninoy kay Cory nang bata pa sila. Ikalawang beses nang ipanganak ni Cory ang unang anak at ikatlo, nang nakulong si Ninoy kung saan si Cory ang naging sandalan daw nila ng katatagan.

"Throughout the poem you saw the transformation of this lady. From being a gentle, young, brilliant lady. To becoming, because of the hardships, she became a pillar of strength. You know, and of course the rest is history." - Chan

Ngayong araw ay takda itong kantahin ng singer na si Christian Bautista para sa yumaong pangulo.

"What I'm doing now is I'm really internalising this song na I wan't to treat it like the way Ninoy Auino would want to sing it or say it for Madame Cory like a love song." - Bautista

1986, People Power Revolution, tila naging national anthem ang mga kantang "Handog ng Pilipino Sa Mundo" na kinompost ng Apo Hiking Society member na si Jim Paredes. At ang kantang "Magkaisa" na nilikha naman ni Tito Sotto.

Kadikit na ng pangalan ni Cory ang mga kantang ito na syang itinuturing na ina ng demokrasya.

"Sa akin, particularly and my co-writers of the song Magkaisa, she was an inspiration aside from the Filipino people. Even in her sickbed, she was able to unite the country through prayers. Di ba kahit sino, kahit, whatever a war it is or political fense, whatever side you're sitting in, ano pa rin yan, we look up to her." - Sotto

Pumanaw man ang dating pangulo, buhay naman sya sa mga musikang nagpapaalala ng kanyang kabutihan at pagiging simbolo ng pagkakaisa.

"It's a sad day for our country. It's a sad day for all of us. Because we lost a leader. You know sometimes I think of her like a Joan of Arc. You know, a simple housewife that God destined to lead the country out of dictatorship and bring back democracy." - Chan

(Based on the Kapuso MO, Jessica Soho and Imbestigador special report Thanks, Cory.)

I was actually going to publish this early this morning... But then, the power went out!

Farewell Mrs Aquino!

2009-08-01T19:24:00.000+08:00

Well, I know this is kinda late, as compared to other bloggers who posted their farewell messages for Mrs. Aquino much earlier. Inuna ko muna kasi yung duties ko kay God... Oops! Taas-kilay ang marami pag nabasa yan. Well, believe it or not, opo, inuna ko po ang duties ko para kay God!

Earlier today, about 6am, nagulat ako nang marinig ko ang mga speech ni Mrs. Aquino being played over and over sa mga halos lahat ng radio stations. I asked my mom, "bakit?". She said, "Patay na ata."

Well, hindi ako agad nag-conclude na patay na nga sya. Inabangan ko muna yung official announmcement, kung meron man. Then, hayun na. Sa DZBB ata yun, I'm not sure, na-confirm ko na nga na wala na si Mrs. Aquino.

Honestly, I was shocked. Nanlamig ang katawan ko at pinagpawisan ako. Bakit ganito ang reaction ko?

Well, una, dahil nanghinayang ako sa kanya. The Philippines has lost an icon. A hero.

Second, dahil naisip ko ang mga possibleng maging reactions ng mga bloggers tungkol dito, lalo na yung mga hindi natuwa o nagalit sa akin dahil sa mga comments ko.

At heto na nga! As expected, marami-rami rin ang mga nag-iwan ng mensahe nila na nagpapakita ng galit sa akin.

TSI Said,

Baka kase iba yung generation mo kaya hindi mo ma appreciate yung lahat ng sakripisyo ni Cory.

Posted on July 31, 2009 7:26 PM

Update: Hindi daw po galit si Mr. TSI. Nilinaw nya po sa akin... :)

malensky Said,

What's wrong with tying a yellow ribbon for Tita Cory? True enough, it wont heal her sickness, hinde naman tanga ang mga bloggers/Filipinos para isa-alang alang ang kagalingan ng Presidente sa yellow ribbon. It's just a gesture, dude. A gesture of support and prayers. It aimed to create a community that shows support and sympathy for Mrs. Aquino as she face the greatest battle of her life.

"As the bible says, prayers made in public won't be answered"

You're wrong. God answer the prayers of the righteous. Either you do it publicly or privately, God will answer them in His time.

Baka tama si TSI, ibang generasyon ang kinamulatan mo.

~ malensky

Posted on August 1, 2009 1:16 AM

gang Said,

kurog,

hope you are happy now.

you proved your point:

prayers didn't work.
tying a yellow ribbon didn't work.

if that's your logic
nothing won't work.
faith won't work.
nothing will change.
because the system itself.
is a failure.

thanks for commenting.
realized that you're worst
than kris aquino for being
such a tactless bitch.

may you rest in peace.

gang

Posted on August 1, 2009 1:44 AM

At first, I thought of going to all these bloggers' blogs, and I thought of answering their comments, but I didn't continue. I didn't want to make this issue any bigger. And as a sign of respect for the late Mrs. Aquino, I might as well pay a moment of silence for her.

So, to end this post, I would like to say FAREWELL MRS. CORY AQUINO!

Download Free Sex Videos!

2009-07-31T23:57:00.000+08:00

From now on, I will be offering free sex video downloads on this site...

Joke! Ehehehe... Akala nyo ha! Well, naisip ko lang kasi... Bakit ba napakalakas ng appeal ng mga katagang free sex videos sa mga tao.

One of the most searched phrases sa google is 'free sex vidoes'. Bakit kaya?

Ewan ko lang... Ehehe...

O sya, ako'y magsasara na ng internetan! Ehehehe... alas-twelve na eh.. eheh... Good Mornight! Ihihihi... Ciao!

Sabi Ko Na Nga Ba Eh!

2009-07-31T21:39:00.000+08:00

<- Ganito ang feeling ko while reading my e-mails. Ehehehe... Nag-iisa sa gitna ng mga galit na tao (Yan ang feeling ko.). Ahahaha...

Sabi ko na nga ba eh! Madaming magagalit sa akin! Well, This is bloggosphere my friends!

I followed the comments on BarrioSiete's post about the Tie a Yellow Ribbon for Cory Aquino via e-mail and here are some of the responses I got.

One of them replied to my comment, "Inggit ka lang! Gumaya ka nalang kasi! Bloghop ka pa ng bloghop, copy paste lang naman comments mo!" (Sorry, I can't recall the exact message. Nabura ko kasi agad.)

Then, may mga conversations na ganito... (I believe about sa akin ang mga sinabi nila.)

Author: Roy
Comment: hahaha! napansin mo pala bluep

Author: bluepanjeet1
Comment: Oo pareng Roy. Pano ba naman pati sa blog ko ganyang ganyan din ang comments na iniwan. tapos nagbloghop ako kanina andun din sya sa mga pinuntahan ko ganyan din comments haha

Author: Amor
Comment: ako rin, hindi ko nga inaprub, kontra-bida ang dating, nagpapapansin.

Author: bluepanjeet
Comment: ako din di ko inaprub amor. Kumusta ka na nga pala. Long time no hop ako sa blog mo. dito ako naglalagi. Yung blog ko ng siguro twice a week ko na lang maupdate hehe

Well, tama si superjaid, we can't please them all. And besides, I'm not trying to please them! Ehe. And to tell you people, I'm not trying to get myself noticed! Hindi ako nagpapapansin! Hello! I don't need your attention! Kung attention lang naman ng 50 bloggers na kinomentan ko, kahit wag na noh! And inaamin ko naman na copy paste ang comments koh... Malinaw yun sa previous post ko entitled Official Kontra-Bida ng mga Bloggero?. I'm not denying that fact!

So, pasensya na kayo... You just don't get my point. People have different perspective guys! I'm just trying to show what mine is! Ehehehe...

Nevertheless, PEACE to all bloggeros out there!

UPDATE:

Well, meron din naman palang hindi galit (I'm not saying natutuwa. Pero hindi galit. Ihihihi...) sa comments and post ko about this matter..

darbs Said,

You have a point. I salute your candidness because it is not easy to go against the tide.You did it alright. Thanks for passing by.

Posted on July 31, 2009 6:50 AM

First Ever Photoshop Endorser (Updated)

2009-07-31T12:39:00.001+08:00

Narinig nyo na ba ang balita? Si Angelica Panganiban ang kauna-unahang mag-eendorse ng Adobe Photoshop dito sa Pilipinas!

Tingnan nyo naman kung gano ka-convincing ang mga ginawang ad parafernalia ng mga advertisers!

During an interview with Angelica, she said, "Masayang-masaya ako na ako ang pinili nila na mag-endorse ng product na to! Nagpapasalamat ako sa malaking tiwala nila sa akin. At masaya rin ako sa pagkaka-edit ng pictures ko! Ang galing nila!"

"Sa totoo lang, naunang nag-alok sa akin ng endorsement ang GIMP. Kaso, hindi ako nasiyahan sa resulta ng pagkaka-edit nila sa mga photos ko, kaya nung i-offer na sa kin ng Adobe Photoshop ang project, hindi na ako nagdalawang-isip pa dahil kitang-kita naman sa mga pictures ang dahilan kung bakit nila ako napapayag!" dagdag pa nito.

Akalain niyo nga naman? Natuwa pa sya na siya ang piniling mag-endorse! At feeling in-demand si ate dahil pinag-agawan ng GIMP at Photoshop! Ehe...

O sya, tingnan niyo nalang ang mga pictures dito at siguradong matutuwa kayo!

Note: Gawa-gawa ko lang po ang balitang ito! Ehehehe... Thanks to kapatid na darbs of Exodians for giving me an idea kaya ko naisipang i-update ang post na ito...

Official Kontra-Bida ng mga Bloggero?

2009-07-31T11:57:00.000+08:00

Ako na nga ba ang official kontra-bida ng mga bloggero? Ehehehe...

Just a few minutes ago, I've commented on 50 blogs about their Tie a Yellow Ribbon for Cory Aquino campaign. My message was;

"Not being negative here but prayers won't make her well... No matter how much healing masses will be held for her, it won't work!

Lalo na yang mga healing masses na started by politicians? Lalo lang sasama ang kalagayan ni Mrs. Aquino... Kasi, pakitang tao lang yang mga healing masses na yan eh... nagpapabango lang ng pangalan ang mga pulitikong yan... Kung gusto nilang gumaling si Mrs. Aquino, they should go to their rooms, turn down the lights, and pray silently...

Even you guys, na nagpopost ng yellow ribbons sa blogs nila, that won't work... Say silent prayers for her... No offense to anyone but as the bible says, prayers made in public won't be answered..."

The campaign was started by BarrioSiete. I'm not against any blogger but I'm just expressing my opinion or point of view about the matter. Pero katulad nalang ng sinabi ko sa previous entry ko entitled Get Well Mrs. Aquino, hindi lang siya ang may sakit na ganyan. If you'd tie a yellow ribbon for Mrs. Aquino, why not tie a yellow ribbon for all the 4000+ other Filipinos na may ganyang karamdaman? There are a lot of other things to campaign for. Tie a yellow ribbon for the Philippines! Tie a yellow ribbon against poverty, tie a yellow ribbon against global warming, tie a yellow ribbon for peace, tie a yellow ribbon for the world!

Wake up guys! Cory Aquino is not even 1 percent of the Filipinos who has colon cancer. Hindi ko inaalis sa kanya ang mga nagawa nya for the country. Yes, she's an icon. She's a hero! Pero gather your senses! Don't pray for only one person, pray for the world! And the world will be a better place! And please, if you're praying for somebody, do it in private, don't broadcast it! Don't let the world know that you're praying. That's my advice, guys.

Well, ano pa nga ba ang masasabi ko? Sana lang, walang magalit sa akin dahil sa comment ko at post ko. Peace po, fellow bloggers!

Note: I'm not sure about the statistic of Filipinos with colon cancer. That's a 1998 report by www.doh.gov.ph

I Have A Stalker!

2009-07-30T22:55:00.000+08:00

This is no joke! Grabe! It has been months nung huli syang magparamdam... Tapos ngayon, nagbabalik ulit sya! Huhuhu...

Here's the story: Months ago, Somebody texted me... Saying 'pwede ba akong makipag-friend sa'yo' blah blah blah...

He was very persistent, first time palang nyang mag-text, sinabi ko na na hindi ako interested to have text friends... Pero sobrang mapilit sya. Sinusupladuhan ko na nga pero ayaw pa rin akong tantanan...

Pero sa mahaba-habang paliwanagan at pakiusap, tumigil din sya...

At heto nga, earlier today, somebody sent me a message. Hindi registered ang number sa phonebook ko... 'hi poh' at exactly 3:49 pm... Di ko pinansin kasi ugali ko na na wag pansinin mga anonymous text messages. Tapos heto at 10:39 pm, nagtext nanaman. This time, may missed call na na kasunod!

So, I texted him na. 'Sino ka?'. Nag-reply ito, 'okay lang ba makipag-friend sa'yo?'. I said 'hindi'.

Tapos he replied, 'bakit naman po?'. I said, 'Look, if I know you, or if you know me, just tell me who you are! And if not, I already said no, so goodnight!'.

Then he said, 'opo, kilala po kita, diba ikaw po si Allan, graduate ng 2 years engineering sa spcf, ako po si norman, hrm student'.

Nagulantang ako! At saan nya nakuha ang information na yun? Grabe ha... Well, may mali sa sinabi nya... Kasi di naman ako graduate ng engieering, graduate ako ng comptech. Pero tama na sa spcf at tama din na 2 years lang...

Pero pano yun? I assume he's gay. Kasi he won't pursue to befriend a man if he's not. At, pano nya nakuha number ko, pano nya nalaman yung pangalan ko, at pano nya nalaman ang school ko?

Hmm... Stalker nga ba sya? O nagkataon lang? Pero sana lang, tigilan nya na ako... Ayokong magpalit ng number dahil lang sa kanya...

Saka anong makukuha nya sa akin? Naku! Di naman ako kagwapuhan... Cute lang... Joke! Sana lang hindi siya isang serial killer! Ehehehe...

Buhay Bantay

2009-07-30T17:10:00.000+08:00

Hay nako... Mahirap ang buhay-bantay! Katulad ko, bantay sa Internetan namin, buong araw akong nandito, nakaupo at nagsusurf sa malalaking waves ng cyber-ocean! Akala niyo ba, magandang magbantay ng Internet Cafe? Well, nagkakamali kayo!

Una, masakit sa buldit! Oo, sa buldit nga. Kung hindi ninyo alam kung anong ibig sabihin non, sasabihin ko sa inyo. Ang ibig sabihin ng buldit, puwet! Kapampangan (Pampango) ng puwet ay buldit! ^_^

Pangalawa, masakit sa ulo! Hindi lang dahil maghapon kang nakatutok sa monitor kundi dahil na rin sa ingay ng mga naglalaro ng iba't ibang games. Tulad ng Counter Strike, Warcraft o mas kilala sa tawag na DOTA, Cabal Online, Cabal Elite, at kung anu-ano pa. Meron pa ngang dahil sa sobrang excitement, sumisigaw, nagmumurahan at kadalasan, nauuwi sa away. Mabuti nalang at wala pang nagsuntukan, nagsabunutan o nagsaksakan dito sa internetan namin.

Pangatlo, nawawalan ka ng social life! Dahil nga maghapon at araw-araw kang nagbabantay, hindi mo na magawang makipagkita sa mga kaibigan o mga dating kaklase, ni hindi mo magawang pumunta sa mall, o kung saan-saan pang lugar.

Pang-apat, napagkakamalan kang maputi pero ang totoo, kulang ka lang sa bilad kaya sobrang putla mo na! Kinaiinggitan tuloy ang aking skin dahil akala nila, sobrang puti at kinis. Di lang halata ang blemishes dahil nga maputla ako! Ehehehe... Di ako nagyayabang ha... Heto ang proof...

Oo, alam ko, panget ako, wag nyo na akong pintasan pa! Gusto ko lang patunayan na sobrang putla ko na dahil kulang sa bilad...

(Kung tatanungin ninyo, hindi po namin bakuran yan. Sa probinsya po namin yan sa Quezon. Pumunta kami dyan nung namatay ang aking Lola...)

Ano pa ba, Ikalima, mabilis dumami ang posts mo sa blog mo! Teka... Disadvantage ba yun?

E kasi naman diba, sa sobrang inip ko sa araw-araw na buhay ko, kahit ano nalang ang sinusulat ko... Ni hindi ko nga alam kung may nagbabasa sa mga dinadakdak ko dito eh...

Pang-anim, may mga araw na hindi ka nakakaligo... Ehe! Pati ba naman yun, isinali? Well, since hindi ka naman kasi bumabaho dahil hindi ka naman pinagpapawisan ng marami, minsan, nakakatamaran mo nang maligo. At hindi lang yun. Dahil na rin pinagbabawalan ka ng nanay mo dahil ang sabi niya, wag mong babasain ang mata mo dahil matagal kang nakababad sa computer. Di ko alam kung may scientific basis yun pero syempre, nag-iingat na rin.

Yan muna sa ngayon, pag tumagal-tagal pa, baka dumami o madagdagan pa ang mga reasons ko kung bakit nasabi kong hindi magandang magbantay ng Internet Cafe...

Sige, Ingat!

How to Download Movies Faster

2009-07-30T16:41:00.000+08:00

Wala lang... Since I offer and will offer more movie downloads, I think kailangan kong mag-post ng tutorial dito kung pano mag-download ng mas mabilis... Di ba? ^_^

First, you will need to download Orbit Downloader. Ang Orbit Downloader ay isang download manager na compatible sa Mediafire kung saan ko ina-upload ang mga Movies.

Click here to download Orbit Downloader Don't worry, maliit lang na file yan kaya madaling i-download. Madali rin i-install.

After downloading Orbit Downloader, install it on your computer. Orbit Downloader works best with Mozilla Firefox, so I recommend you use Firefox. You will need to restart your browser in order for Orbit to function.

Now, for downloading videos/movies.

First, make sure you open Orbit Downloader before going to the download page.

Next, Click on the download link.

You will then be given three choices. Whether to open the file with the corresponding program, download with Orbit Downloader or Save the file.

Of course, you need to select Orbit Downloader and click OK.

After clicking OK, a new window will appear.

You can now rename the file BUT be careful with the file extension. Don't change it because if the file extension is changed, you might not be able to play the videos.

After renaming the file, click Download. Then, just wait for the download to finish. That's it! Happy downloading!

May Nakaalala

2009-07-30T12:42:00.000+08:00

Hi Guys! How are you na? It's been a long time since I've posted my last article... Parang ilang minuto palang diba?

Well, naisip ko lang kasi... May nagtext sa'kin today, a friend na matagal ko nang di nakikita... Well, he greeted me and asked how I was... Syempre reply ako ng bonggang bongga!

Pero after ng ilang palitan ng mensahe, bigla nalang nag-ask ng favor ang mokong! Nagulantang ako... So, kung hindi pa pala nya kailangan ang tulong ko, ni hindi man lang niya ako maaalalang i-text!?!

I've noticed this na kasi sa kanya, dati pa... He won't even bother checking up on you, tapos pag may kailangan sya, dun lang siya magpaparamdam!

So, I can't help but ask myself, and tatanungin ko na rin kayo...

Bakit ba may mga taong ganito? Yung tipong manggagamit lang? Ehe...

Wala lang... Kasi naman diba... Nakakapagpataas ng High Blood Pressure!

High blood na nga, tumaas pa e noh? Ehe...

O sya, gudbabays!

Pangarap Kong Camera!

2009-07-30T12:12:00.000+08:00

Canon EOS D60

The Canon EOS D60 is a discontinued 6.3 megapixel professional digital single lens reflex (DSLR) camera body, initially announced by Canon on February 22, 2002. The D60 is part of the Canon EOS line of cameras. It succeeded the EOS D30 and was replaced by the EOS 10D. It accepts Canon EF, TS-E and MP-E lens mounts.

The EOS D60 sits in the prosumer (professional-consumer) line of digital SLR cameras that Canon manufactures.

The EOS D60 features:

* 22.7 x 15.1 mm CMOS sensor (APS-C)
* 6.3 megapixel effective (6.3 megapixel total)
* Max resolution 3072 x 2048
* FOV crop (1.6x)
* Canon EF lens mount (excludes EF-S)
* 3-point auto focus
* 100, 200, 400, 800, 1000 ISO speed equivalent
* 30 to 1/4000 s shutter speed and bulb
* TTL 35 zone SPC metering: evaluative, center weighted, partial
* Exposure compensation -2 EV to +2 EV in 1/3 EV or 1/2 EV steps
* Auto White Balance (plus 5 positions & manual preset)
* Eye-level pentaprism viewfinder
* 1.8 in (46 mm) color TFT liquid-crystal monitor
* E-TTL flash mode
* 3 frames per second continuous shooting (max. 8 frames)
* Dimensions (WxHxD): 150 x 107 x 75 mm (6.0 x 4.4 x 2.9 in)
* Weight (body only): 780 g
* Optional BG-ED3 battery grip

Nikon D100

The Nikon D100 is a discontinued 6-megapixel digital single-lens reflex camera designed for professionals and advanced hobbyists. It was introduced on February 21, 2002 at the PMA Annual Convention and Trade Show as a direct competitor to the Canon EOS D60. With a price of $1,999 for the body only in the US, it was the second 6-megapixel DSLR to break the $2000 barrier, after the EOS D60.

Although the name D100 suggests that the camera is a digital version of the Nikon F100, the camera design more closely resembles the Nikon F80 (also known as Nikon N80 in U.S.), which is a much more consumer-oriented camera than the professional F100. The price of the camera dropped over time to $1699 in May 2003, and $1499 in December 2003. In the Spring of 2004 Nikon released the D70, which offered similar features to the D100 at a lower price of $999. However, Nikon continued to produce the D100 until 2005 when a more rugged and professional-oriented successor, the Nikon D200, was released.

Features:

* 6.1 effective megapixels rendering 3,008 x 2,000-pixel images
* CCD sensor with ISO 200-1600
* Raw, JPEG (specifically JFIF), or TIFF
* Matrix Metering - 10 sensor matrix meter (metering not available with AI/S lens)
* Custom / Preset, Fixed or Auto White Balance options
* Built-in Speedlight with D-TTL flash control - 18 GN [at ISO 200 in meters]
* Three color modes (sRGB I, Adobe RGB, and sRGB III)
* Five-Area Autofocus with CAM-900 chip
* Top shutter speed of 1/4,000s and flash sync speed up to 1/180s.
* USB 1.1 interface
* Compatible with CompactFlash cards Type I and Type II including IBM (and now Hitachi) MicroDrive hard drives up to 4 GB. Firmware v2.0 is required for body to recognize cards/drives larger than 2 GB, and cards/drives must be initially formatted as FAT32 in a computer. (Early v1.x firmware supported FAT16 only, so without the firmware upgrade the D100 will only "see" 2 GB of available memory on larger cards.)
* Optional Multi Function Battery Pack MB-D100 accepts six 1.5 V LR6 (AA-size alkaline) batteries or one or two Li-Ion EN-EL3 batteries for extended shooting capability. Features voice memo recording/playback function, vertical shutter release button, Command and Sub Command Dials, AF start button and a 10-pin remote terminal.

Nako! Kelan kaya ako magkakaron ng ganito? Kahit ano sa dalawa! Basta magkaron ako ng isa sa mga yan, masaya nako! Ehehehe... Sa totoo lang, pangarap ko kasi maging photographer... Kaya kung meron kayo ng ganito, ibigay nyo nalang saken! Ehehehe... O kaya naman, bigyan ninyo ako ng pambili! Ahahaha... Naku! Wish ko lang bigyan na ko ng ganito ni Lord!

Chris Cendana

2009-07-30T11:12:00.000+08:00

Chris Cendana is a Filipino singer and songwriter living in beautiful Pittsburgh, Pennsylvania.

As a young child in South San Francisco, Calif., Chris’ musical talent started to shine. At only five years old, he started playing his own renditions of songs on the piano. Five years later, he started learning how to play percussion instruments, including the American drum set.

When he turned 13, Chris’ older brother took him under his wing by introducing him to the world of turntablism. Throughout his college years at Marshall University, Chris was known as a polished percussionist and club DJ/producer.

During Christmas vacation at the age of 20, Chris found his mother’s classical guitar stowed away in a closet. He took it back to college with him and learned to play it by ear. His friends (who were seasoned musical veterans) told Chris his natural talent with music gave him an edge over many artists. They urged him to play in public. Unfortunately, Chris didn’t see a future in this. He decided to compromise this dream and play drums at his church.

Soon Chris’ choir experience turned into a solo opportunity. After a reform in the church he attended, Chris was the only musician left and had to lead the congregation through musical liturgy. He learned to sing and discovered the joy in sharing his music with people through his ministry.

At 25, Chris’ band Play became well-known in southern West Virginia. They played many venues in the Huntington/Charleston area and learned to respect each member’s skill. After a successful 19 months, the members of Play had to go their separate ways due to new jobs, new loves, and new opportunities.

But for Chris, this was just the beginning of his musical journey.

He ventured onto YouTube, a public video sharing website, as an outlet for his music. He started by posting videos of his favorite originals and covers. It didn’t take long to starting making waves on the World Wide Web. On Feb. 29, 2008, his video “Velvet Fingertips” was featured on YouTube’s home page.

Since then, Chris’ musical career has never been the same.

He’s been featured across the globe on internationally popular websites such as Stickam, Yahoo! Live, and BlogTV. ABS-CBN featured him on Balitang America, categorizing him in the same circles as Arnel Pineda from Journey, Charice Pempengco from Little Big Star, and Christine Gambito aka HappySlip from YouTube.

You can find more videos from Chris Cendana on this website and on YouTube.

Click here to listen to Chris Cendana's Originals

Pk-Pk Carenderia

2009-07-30T11:02:00.001+08:00

Ano nga kayang binebenta sa Kainan na yan? Ehe... Siguro mabentang-mabenta yan sa mga kalalakihan! Ahahaha... Wushu! Mga madudumi ang utak! Ahahaha... Isa ba ko sa mga yun? Hihihi...

Photo courtesy of Pinoy' Funniest Photos
(One of my other blogs na medyo pinagsawaan ko na... ^_^)

Stellatium (Portable)

2009-07-30T10:44:00.000+08:00

Stellarium is a free open source planetarium for your computer. It shows a realistic sky in 3D, just like what you see with the naked eye, binoculars or a telescope.
It is being used in planetarium projectors. Just set your coordinates and go.

Portable Version (36.55 MB)

VLC Media Player (Portable)

2009-07-30T10:15:00.000+08:00

VLC Media Player Portable is the popular VLC media player packaged as a portable app, so you can take your audio and video files along with everything you need to play them on the go. You can place it on your USB flash drive, iPod, portable hard drive or a CD and use it on any computer, without leaving any personal information behind.

Portable Version (17.43 MB)

CitiBank Scandal

2009-07-29T18:12:00.000+08:00

Panoorin nyo ito at pakinggan para malaman kung gano ka-talas ang dil;a ng isang Pilipina... Hinahamak ang sariling lahi, nakatungtong lang sa America!

Di ko po alam kung scripted ito o totoo... Ang masasabi ko lang, duumugo ang tenga ko sa mga masasamang salita at pagmumurang binibitawan ng babaeng nasa record...

Warning! Rated R ang recording na ito... Siguraduhing hindi maririnig ng mga bata!

Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009)

2009-07-29T16:04:00.000+08:00

In the sixth year at Hogwarts School of Witchcraft, and in both wizard and muggle worlds Lord Volemort and his henchmen are increasingly active. With vacancies to fill at Hogwarts, Professor Dumbledor persuades Horace Slughorn, back from retirement to become the potions teacher, while Professor Snape receives long awaited news. Harry Potter, together with Dumbledore, must face treacherous tasks to defeat his evil nemesis.

Synopsis

Scarred by his experience at the Ministry of Magic with Voldemort, Harry is reluctant to return to Hogwarts. Dumbledore encourages him to continue, after taking him to see a former professor, Horace Slughorn, hoping that Slughorn would return to Hogwarts and take Harry under his wing.

Meanwhile, Death Eaters begin to wreck havoc both towards Muggles, destroying the Millennium Bridge, and Wizards, kidnapping the wandmaker Mr. Ollivander and destroying his Diagon Alley shop. Bellatrix Lestrange entreats Severus Snape to enter an Unbreakable Vow with Draco Malfoy's mother, Narcissa, assuring that he will complete the task assigned to Draco should Draco fail and that he will protect him and make sure he doesn't get hurt. Harry, Ron and Hermione, while in Diagon Alley, spot Draco entering Borgin and Burkes and taking part in a ritual with other Death Eaters, and become suspicious of his actions.

At Hogwarts, the school is under tight security to prevent the Death Eaters from entering the school. With Slughorn back to teach Potions, Snape is given Defense Against the Dark Arts. Harry and Ron are encouraged by Professor McGonagall to take up Potions now that Slughorn, with lower standards, is teaching the class; however, as neither was expecting to take the course, they are given textbooks. Harry's book is annotated with more exact instructions to complete potions, giving him an edge over the other students, and finds that it once belonged to the "Half-Blood Prince", a term Hermione cannot figure out. Meanwhile, Ron becomes the successful Gryffindor's Quidditch goalie, attracting the love of Lavender Brown, much to Hermione's chagrin. Harry is also upset over Ginny's attraction to Dean Thomas. During the Christmas Break while Harry and Ron are at the Burrow, the Death Eaters come intending to kidnap Harry, but are forced to retreat after they are outnumbered by Order of the Phoenix members. Before they leave they set fire to the Burrow, and the Weasleys are gathered outside the house, leaving Harry regretting the evil that he has brought down upon people he cares about.

(Read the full synopsis at IMDB) Warning! Contains Spoilers.

Click here for download

Get Well Mrs. Aquino

2009-07-28T13:06:00.000+08:00

What should I write about Mrs. Cory Aquino? I don't know 'cause to tell you the truth, I don't know a thing about her.

All I know is that she was the first female president of the Republic of the Philippines, right after the fall of the Marcos regimen.

Bakit nga ba napakalaking issue ng pagkakasakit nya at paggaling nya? E sa totoo lang, hindi lang naman sya ang nagkakasakit at nagkaron o nagkakaron ng cancer.

Marami rin namang ibang Pilipino na may ganitong karamdaman. Pero ano? Na-televise ba ang bawat sandaling dinadala sila sa ospital? Na-televise ba ang bawat pagbuti at pagsama ng kalagayan nila? Hindi naman diba?

May mga pulitiko pang nakikisakay sa issue. May healing masses pa silang nalalaman. Pinaka-marami na atang idinaos na healing mass sa Makati, kasunod ang Cebu, Tarlac, Davao at Maynila. Bakit? Para saan nga ba ang mga healing masses na ito? Para ba talaga sa agarang paggaling ng dating presidente? Kung ito man ang kanilang layunin, sa palagay ba nila, mapapagaling ng mga dasal nila si Mrs. Aquino? Sana lang...

O baka naman ang dahilan o layunin nila sa mga healing masses na ito ay para magpabango ng pangalan sa publiko? Dahil alam nilang maraming tagasuporta si Mrs. Aquino, umaasa silang makuha rin ang suporta o tiwala ng mga tao para sa nalalapit na eleksiyon. Yan ang aking palagay. Wala naman kasi talagang alam ang mga pulitikong iyan kundi sumakay sa mga isyu at magpabango ng mga nabubulok nilang pangalan!

Isa lang ang masasabi ko sa mga pulitikong iyan: Tigil-tigilan nyo na yang mga healing mass na yan! Kung taos talaga sa puso nyo ang dalanging gumaling ang dating pangulo, ang dapat nyong gawin ay pumasok sa mga kuwarto ninyo, patayin ang mga ilaw at manalangin! Hindi yung pinangangalandakan nyo pa sa TV yung pagdarasal ninyo! Hindi naman nanonood ng TV ang Diyos eh! Manahimik na kayo! E kung ang ginagastos nyo sa mga healing mass na iyan e ibinigay nyio nalang sa mga mahihirap, nakatulong pa kayo! Nagsasayang lang kayo ng oras, panahon at kuryente! Mahal ang kuryente ngayun ha! At bongga! May prepaid pa!

Heto naman ang mensahe ko para kay Gng. Aquino: Mrs. Aquino, pagaling kayo... Pero kung alam niyo sa sarili nyo na oras nyo na, at wala na talaga kayong pag-asa, wag nyo nang pilitin pa. Sayang lang ang libo-libong pera na gagastusin pa sa pagpapagamot sa inyo, mauuwi rin naman sa kamatayan... I'm not saying na mamatay na kayo, ang sinasabi ko lang, makuntento tayo sa buhay na inilagi natin dito sa mundo. Lahat ng tao, naghahangad ng mahabang buhay pero kung oras mo na, wala na tayong magagawa pa. I-donate nyo nalang sa charity ang mga perang balak nyo pang gastusin sa pagpapagamot.

Yan lang naman ang masasabi ko.

Sa mga pulitiko, tingnan nyo ang picture ni Mrs. Aquino na ginamit ko. Ang sa bi nya, LOSER daw kayo! Tigilan nyo na ang pagsakay sa kanya! Nabibigatan na sya!

Transformers : Revenge of the Fallen (2009)

2009-07-28T10:43:00.000+08:00

Plot

It is revealed that thousands of years before Optimus Prime and the other Transformers arrived on Earth, there was a race of ancient Transformers who scoured the universe looking for Energon sources. Known as the Dynasty of Primes, they used a weapon called the Sun Harvester to drain stars of their energy in order to convert it to Energon and power Cybertron's AllSpark. The Primes agreed that life-bearing worlds would be spared, but one brother, who was thereafter dubbed "The Fallen", constructed a Sun Harvester on Earth in 17,000 BCE. The remaining brothers thus sacrificed their bodies in order to hide the Matrix of Leadership—the key that activates the Sun Harvester—from The Fallen, who swore to seek revenge upon Earth once he found the key.

In the present day, two years after the events of the first film, Optimus now leads NEST, a military organization consisting of human troops and his own team of Autobots (including newcomers Arcee, Sideswipe, Jolt, and the twins Skids and Mudflap) aimed at killing the remaining Decepticons on Earth. While on a mission in Shanghai, Optimus and his team destroy Decepticons Sideways and Demolishor, only to be given a warning: "The Fallen will rise again". Back in the United States, Sam Witwicky finds a splinter of the destroyed AllSpark, and upon contact the splinter fills his mind with Cybertronian symbols, which he is initially unaware contain a riddle that leads to the location of the Matrix of Leadership. Then, the splinter brings his kitchen appliances to life resulting in Bumblebee destroying part of the Witwickies' Home. Sam gives the AllSpark splinter to his girlfriend Mikaela Banes, for safe keeping, and leaves her and Bumblebee behind to go off to college. Upon arrival, Sam meets his college roommate Leo Spitz, who runs an alien conspiracy website, and Alice, a co-ed who makes sexual advances on him. Back home, Decepticon Wheelie tries to steal the shard, only to get captured by Mikaela. After having a mental breakdown, uncontrollably writing in Cybertronian language, Sam calls Mikaela, who immediately leaves to get to him.

Decepticon Soundwave hacks into a US satellite to eavesdrop on the NEST forces, learning the locations of the dead Decepticon leader Megatron and another piece of the AllSpark. The Decepticons retrieve the shard and use it to resurrect Megatron, who flies into space and is reunited with Starscream and his master, The Fallen. The Fallen instructs Megatron and Starscream to capture Sam in order to discover the location of the Matrix of Leadership. Mikaela arrives in town just as Alice, who is revealed to be a Pretender, attacks Sam. Mikaela, Sam, and his roommate Leo drive off, destroying Alice, but are captured by Decepticon Grindor. The Decepticon known as "The Doctor" prepares to remove Sam's brain, but Optimus and Bumblebee appear and rescue him. Sam and Optimus are pursued by Megatron into a forest where Optimus engages Megatron. Megatron is then joined by Grindor and Starscream. In the ensuing battle, Optimus holds the upper hand and kills Grindor and rips off Starscream's arm. In the end, however, Optimus is impaled through the chest by Megatron and dies. With his dying words, Optimus tells Sam to run and the Autobots come to Sam's rescue.

After Prime's death, Megatron orders a full-scale assault on the planet. The Fallen speaks to the world and demands they surrender Sam to the Decepticons or they will continue their attack. Sam, Mikaela, Leo, Bumblebee, the twins and Wheelie regroup, and Leo suggests his online rival "RoboWarrior" may be of assistance. "RoboWarrior" is revealed to be former Sector Seven agent Simmons, who informs the group that the Transformers have been on Earth for a long time, as their language is written on ruins all over the world. Wheelie identifies the language as that of the Primes, and directs the group to a former Decepticon named Jetfire, who can translate the language. They find and reactivate Jetfire, who teleports the group to Egypt and translates the symbols, indicating that the tomb of the Primes is located somewhere in the surrounding desert, and only a Prime can kill The Fallen. By following the clues, the group locate a tomb that embeds the Matrix. Upon arriving at the tomb they expected would contain the Matrix, the group seem to find nothing there. Mudflap and Skids then argue, and their fighting accidentally opens a path to a chamber where they find the Matrix, which crumbles to dust in Sam's hands. Believing the Matrix can still revive Optimus, Sam collects the dust and instructs Simmons to call Major William Lennox to bring the other Autobots and Optimus' body.

The military arrives with the Autobots, but so do the Decepticons, and a battle arises. During the fight, Decepticon Devastator is formed and unearths the Sun Harvester inside one of Egypt's pyramids before being destroyed by the US military with the help of agent Simmons. Jetfire arrives in time to save the group from Mixmaster, but is mortally wounded by Scorponok. The Air Force carpet bombs the Decepticons, but Megatron breaks through the offensive and kills Sam. In a vision, Sam meets with the other Primes, who tell him that the Matrix of Leadership is not found but earned, which Sam has done, and send him back, effectively reviving Sam. The dust reassembles to form the Matrix, which Sam uses to revive Optimus. The Fallen steals the Matrix shortly after that and activates the Sun Harvester. In his final moments, Jetfire volunteers his parts and spark, giving Optimus the power he needs to defeat The Fallen. With enhanced capabilities, Optimus destroys the Sun Harvester and takes on Megatron and The Fallen, killing The Fallen. Sam reciprocates Mikaela's love and they reunite with his parents, as Megatron and Starscream retreat and vow that their fight is not finished.

The film ends with Optimus sending a message into space in hope of finding more Autobots and Sam returning to college.

Click here to watch full movie

Click here to download (Soon)

Credits: Wikipedia.org

Pinoy Express

2009-07-27T16:17:00.001+08:00

Naku! Pilipino nga naman! Ambigat na nga nung dala ng baka... Kawawa naman... Di naman naawa si manong driver, mabigat na nga sya, dinagdagan nya pa yung dinadala ng baka! Mahiya ka manong! Di porke hayop yan, walang pakiramdam!

Photo curtesy of Pinoy's Funniest Photos

Umiinom Ka ba?

2009-07-27T15:43:00.001+08:00

Umiinom ka ba (ng alak)? Madalas maitanong sa akin yan ng mga tao lalo na ng mga bagong kakilala...

Hindi ko alam kung bakit kapag sinabi kong hindi, e ayaw nilang maniwala... E totoo namang hindi ako umiinom ng alak...

At hindi ko rin maintindihan kung bakit napakalaking issue para sa kanila pag sinabi mong hindi ka umiinom (ng alak)... Akala ba nila, lahat ng tao e mahilig sa alak? Akala banila, dahil lang nasa tamang edad na ang isang tao e iinom na ito ng alak? Mali naman yang mentalidad na iyan eh... Lagi nalang nilang sinasabi, "hindi maganda ang walang alcohol sa katawan!", e mas hindi naman siguro maganda ang puro alcohol sa katawan noh?

At lagi nilang sinasabi, "matanda ka na, di ka na bawal maglasing!"... Sa edad ko bang kinse, matanda na yon? Joke! Bente na po ako! Pero hindi naman ganun katanda yun di ba?

Saka, ano ba? Mukha ba akong sinungaling para hindi nila paniwalaan? Napaka-angelic nga ng fes ko eh!

Okay! Sige, aaminin ko... Once in my life, sinubukan kong uminom ng alak... And I must say that is the most embarassing moment of my life... Tingnan mo, hindi ko pa naubos yung isang bote ng Red Horse na puno pa ng yelo, e nalasing na ko... Pero matino pa naman ako kaso parang lumulutang na yung katawan ko... Tapos I went to sleep na... When I woke up the next day, I found myself covered with my own vomit... Grabe! From that day on, isinumpa ko na ang alak... Kaya kahit anong pilit sa akin ng mga kaibigan at kakilala ko, hindi nila ako napipilit uminom ng alak...

Kaya naman sa tuwing tinatanong ako kung umiinom ba ako, lagi kong sagot ay hindi...

Ikaw, umiinom ka ba?

Gusto mo bang mang-asar?

2009-07-26T11:24:00.000+08:00

Gusto mo bang mang-asar? Tingnan ang page na ito at siguradong maaasar ka...

Ehehe...

O baka gusto mong matutong mang-asar sa Kapampangan...

At kung gusto mong mang-asar, ikalat mo lang ang link na makikita mo sa page na iyon... ^_^

I-klik ako para maasar

WinAmp (Portable)

2009-07-26T11:07:00.000+08:00

Winamp is more than just a player. It's your window to the multimedia world. From MP3s to streaming video, Winamp is the one place you go to feed your audio/video habit.

Here are some key features of "Winamp 5":

· Winamp can use both Modern and Classic skins, so you can be both hip and retro at the same time.
· Winamp gives you easy and organized access to your favorite media. That's what you call mass media
· Winamp can play a huge variety of audio and video formats right out of the box... err... out of the installation.
· You get access to hundreds of free audio and video channels in the Media Library. This ain't your father's library.
· Winamp can burn your music to CDs.
· Winamp makes it easy to create and manage your favorite songs through playlists. Yes, you can be your own DJ.
· Winamp allows you to extend it's functionality through the use of "plug-ins" Its like the Mr. Potato Head of music.
· Winamp will allow you to alter the sound of your music through a built-in Equalizer. An audio receiver right on your PC.
· Winamp allows you to watch visual effects that are driven from your music with Visualizations. From flaming fireballs to screaming strobe effects, its all there.

Portable Version (10.56 MB)

Ataol/Kabaong (Coffin)

2009-07-26T10:52:00.000+08:00

Another set of my N73 Phone Photography (Click photos to enlarge)

This is my Lola's coffin... Sa Quezon pa rin yan...

Look at how kawawa my Lola was... She didn't even have real flowers... Lalo na yung flower arrangement that they call 'Korona'... Wish I had money to buy here one... :(

I hope my Lola doesn't mind me sharing these photos with the public...

Unfinished Business

2009-07-26T10:42:00.000+08:00

(Click photos to enlarge)

Yes, this is an unfinished business... My uncle in Quezon Province make boats for a living... But he lacked money to buy materials to finish the boat...

Sarah: Mang-aagaw Ng Eksena

2009-07-26T08:55:00.000+08:00

Kamakailan lamang nang mapanood ko tong video na 'to sa YouTube... I don't really watch TV, so I didn't have any idea this happened not until I saw this on YouTube...

Sarah Geronimo, stealing the scene from Charice Pempengco (I'm a fan)... It's not because I don't like Sarah, but this thing really upset me...

Hindi ko na nga sya gusto noon, naasar pa ko sa kanya ngayon... There's no denying that she really stole Charice's lines... Very evident ito sa video kung papanoorin ninyo...

I believe, na-interview si Sarah about this sa TV Partol (ata yun), and pinagtanggol niya yung sarili niya... Pero no matter how she defend herself, wala nang mababago pa, the damage has been done...

Sana lang, hindi na maulit pa ito sa ibang singers... Nagmumukha lang kasing masama ang ugali nila... At nababawasan ang fans nila... Yun e kung meron man... Ehe...

Just watch the video para malaman nyo ang sinasabi ko...

Bata Pa, Sugarol Na?

2009-07-25T20:37:00.000+08:00

Another set of my photography works using my N73 Phone... (Click photos to enlarge)

Because of lack of things to past the time with, like TV, radio, computer games, etc, these kids (almost every kid in this barangay) are drawn to playing card games and other gambling stuff... (There is no money involved, though)

Sea Shore

2009-07-25T20:02:00.000+08:00

Some photography using my N73 Phone... ^_^ (Click on the photos to enlarge)

The shores of Aplaya II, Katimo, Tagkawayan, Quezon

A beautiful Sunset

The man in the above photo is my uncle, fetching water to use for flushing the toilet... Yes... For flushing the toilet! I'm just not sure if he would use that to wash his 'you-know-what'... ^_^

Usok!

2009-07-25T18:42:00.000+08:00

Have you ever experienced riding a tricycle then suddenly, another tricycle driver overtakes the one that you're riding and all of a sudden, you are breathing in, as in literally breathing in black smoke from the tricycle in front of you?

Well, I just had that experience earlier today at about 8:45 am! And I tell you! It brought out the heck out of me! Yung tipong kaliligo mo lang, todo ayos ng sarili, todo pabango at todo pahid ng losyon sa katawan para lang hindi ka nakakahiyang humarap sa ibang tao, tapos mawawalan din pala ng kuwenta dahil lang sa maitim at mabahong usok ng tricycle ng walang pakundangang tricycle driver na umoberteyk sa sinasakyan mo!

Heto pa ang isa...

Have you ever experienced riding a tricycle then suddenly, it stops by a man, then that man rides the trike you are in? Again, I've experienced that earlier today... Sa parehong tricycle...

Sarap ng upo ko sa trike tapos bigla nalang hihinto? Hindi naman nasiraan... Ngayon pala, isasakay lang ni manong driver yung kakilala niyang lalaki!

Okay, ayus lang yun... Pero isipin mo, halos magkasing lapit lang kami ng binabaan nung nakisakay pero hindi kaya ako lugi nun? Siya, sumakay ng libre habang ako, nagbayad ng pagkamahal-mahal na pamasahe...

It's so unfair! Isumbong ko kaya sya kay Bonggang Bongbong?! Baka hindi nila magustuhan ang gawin niya sa kanilang mga tumbong! Este, sumbong pala... Ehe...

Well, ano pa nga bang magagawa ko? Tanggapin nalang ang katotohanan na hindi talaga patas ang mundo, di ba?

O sige, maybe I'm kinda exaggerated sa pagrereact... Pero kung hindi ako mag-eexaggerate, may mai-po-post ba ko sa blog ko? Wala naman di ba? Ehe... Kaya salamat na rin sa mga pasaway ng tricycle drivers! Mabuhay kayo! Ahahaha...

O siya, hanggang dito nalang... Ingat! ^_^

Photoshop CS4 Extended (Portable)

2009-07-24T20:44:00.001+08:00

Description:
One of the most obvious changes in the new CS4 applications is the user interface, and this change will also be carried over into the next version of Adobe’s Photoshop. This decision is described in detail by Adobe’s John Nack.

Nack describes how Adobe has been trying to make the interfaces on their apps more consistent and shows off a screenshot of the new Mac Photoshop “application frame”. This application frame contains both user interface elements as well as documents themselves. Despite expressing his own initial resistance, Nack explains the advantages to the consolidated window:

- It facilitates N-up (2-up, 3-up, etc.) document layouts that adapt as you adjust the interface. Think “live window tiling”–great for comparing, compositing, etc.
- It makes it easier to move the entire application and its contents, including from one monitor to another.
- It prevents documents from getting obscured by panels (palettes).
- It blocks out the contents of the desktop, minimizing visual clutter.

Free Download Here!

Portable Version (67.86 MB)

About Filipino Humor

2009-07-24T19:27:00.000+08:00

Filipinos have a great sense of humour. They always find time to exchange a joke or two, or weave an amusing story.

Aside from being amusing, Pinoy jokes reflect the Filipinos’ ability to adapt to changing times. Pinoy jokes also demonstrate the Filipino way of looking at things: to make fun out of our own misfortunes. ‘Why worry? Be happy!’

Truly, Pinoy jokes show the Filipinos’ skills in story-telling and improvisation.

Well, walang magawa... Bago palang tong blog ko kaya may gana pang mag-post... Sana lang, maging consistent ako sa pagpo-post ng articles...

Suportahan nyo ako guys! Ehehehe....

PS. Natatakot ako sa clown na nasa photo! Ehehehe...

Survival Guide: Driving in the Philippines

2009-07-24T19:20:00.000+08:00

If you are ever in the need to drive in the street of Manila, the following rules may help you to get to your destination in one piece.

The Filipino Drivers Greetings: When greeting a filipino driver, slowly lower your window and be prepare to greet the driver with: “Tang ‘na mo, Bobo”. However, if you have been already addressed by a fellow driver, reply with a joyful “Tang ‘na mo rin, Gago”.

On turn signals: If a driver in another lane turns on the turn signal, do not let him go in to your lane. In fact press the accelerator and start driving next to him/her. The fellow driver will probably greet you and you already know what to do.

On Traffic Lights: These amusing artifacts hang from intersections for no apparent reason. Sometimes you will see driversstop to see the colors change on these lights (a facinating experience).

Government officials (specifically police) believe that each colors stands for an instructionsfor drivers to follow. From pure observation I have determine the following instructions for each colors:

Yellow light: accelerate your car as much as possible.

Red light: this light gives permission to the next five to six cars to go through.

Green light: reduce speed and wait for the five to six cars passing through their respective red lights.Little-known-fact: Time to start honking your horn, as soon as the lights turns green: 1.5 seconds.

On Changing Lanes: Changing lane has been elevated to an art form in the Philippines.First of all, no matter what you do, never turn on your turn signal or other wise you’ll stimulate the reactions describe above. Second swerve your car uncontrollably to the lane you want to change, preferably if you end up with in inches of a car in that lane. At this point a greetings from the other driver may be in order. To perfect your change in lanes, reduce the speed of your car dramatically in a matter of seconds and you will see an action packed reaction from the car behind you.

On Traffic Jams: Traffic jams are teeming with fun filled activities such as:Honking your horn harmonically.Put on Make-ups (usually female drivers only)Nose-pickers sightseeing. (not to be confused with people to scratch their brains through their nose)Reduce the speed to watch what ever is causing the traffic jam. Add excitement by trying to see if you know the parties involved. (note: every filipino driver is obligated to do this)Lose weight by sweating like a pig as a result of a lack of air conditioning. Greet other drivers.Practice lane changing. Play the game: Let’s see how close I can get to you before rear-ending you._

On Pedestrians:These individuals are an annoyance to the Filipino driver. If you see pedestrian on your way, accelerate your car to let them know whose the Boss. If you are in at an intersection, let the pedestrians know you want to proceed by accelerating your car and honking at the last possible moment._

On Social Situation: Bumping into a friend while driving (not to be taken literally) is a joyful occasion. Driver should reduce speed and stop their cars in the middle of the street and chit chat. What about other drivers? Well, they can wait.

On Highway Driving: Bottleneck formation: to accomplish this type of driving , cars must block all lanes by driving at the same speed and side by side (to avoid other cars to pass) . It is important to drive at a speed at least 20 mph below the speed limit .The Three-Lane-Change: This movement requires a lot of precision and creativity. It should be done the highest number of cars possible. And in a matter of seconds to create what others may refer to as widespread panic.

by: Anthony Vincent S. Bolaños
source: www.pinoyjokes.net

Poser Ka Ba?

2009-07-24T18:36:00.000+08:00

While browsing my Friendster friend's photos which I will use for my previous post about Vector Imaging, naalala ko yung mga taong gumagaya ng identity nya and gumagamit ng mga photos nya... Sila yung mga taong tinatawag nating POSERS.

I just can't help but think... Bakit nga ba may mga taong ganito? Hindi ba sila kuntento sa mga sarili nila? Hindi ba sila kuntento sa mga pagmumukha nila? Masaya ba sila na maraming humahanga sa kanila dahil sa mga pictures na ginagamit nila na hindi naman sa kanila?

Shouldn't they get upset because people admire them not for who they really are but for who they are pretending to be? Nakakalungkot isipin na may mga taong ganito... Nakukuntento nalang na makakuha ng maraming (online) friends and admirers kahit alam naman nilang hindi naman talaga sila ang kinakaibigan at hinahangaan ng mga taong ito...

Naaalala ko, minsan, may gumamit na rin ng picture ko... Picture, hindi pictures... meaning, isa lang! Ehehehe... Medyo maganda kasi yung pagkakuha ko dun sa picture na yun eh... Well, very flattering but at the same time, annoying... Annoying kasi hindi mo alam, baka kung anu-anong kabulastugan na pala ang ginagawa ng mga posers na yan using your photo!

Pero, when I confronted my poser through friendster, he promptly deleted my photo and instead, used a photo that he claimed to be his real photo...

Well, as embarassing as it may be, I must admit, nagoyo na rin ako ng isa sa mga posers ni Ryo, the guy on my previous post... He got my mobile number, saying that he has a favor to ask from me... Ayun... Ako naman is shunga, ibinigay yung number ko sa kanya...

Text-text... He asked so many questions... About sa school works, computers, etc... Pero after sometime, may isa pa akong Friendster friend na nagsabing poser lang daw pala yung g*gong ka-text ko, and he introduced me to the real Ryo...

Hayun... sa asar ko sa poser na yun, I hacked his friendster profile and deleted it... Hehehe... Ang-sama ko no?

Hindi naman... Just to teach that person a lesson na hindi nya malilimutan... Ehehehe...

Bakit nga ba ako nagsusulat ng post about posers? Well, hindi ko rin alam... Ang masasabi ko lang, nakakasar sila at hindi sila dapat tularan! Ehehehe... Ayun...

Moral Lesson: Don't judge a book by its cover! Ano daw? Ahahaha... Well, yan ang naisip kong moral lesson ng post na ito kasi naman... Nagtiwala ako sa isang online person na hindi ko naman kilala dahil mukha syang mabait... Ehehehe...

So, ayun! hanggang dito nalang... See yah!

Vector Art aka Vector Imaging

2009-07-24T18:20:00.000+08:00

This is Ryoji Hamada... He's one of my Friendster friends... Isa sya sa mga pinag-praktisan ko ng vector imaging... Ehehehe... Sa totoo lang, I'm not that good with vector imaging yet... I'm still an amateur...

I can't find the original photo anymore so, I've just included the photo that I think is closest to the vectorized one...

I'll be posting some vector tutorials someday soon... And, girls, if you want to befriend Ryo, here's his Friendster link... http://profiles.friendster.com/44677148.

Wag nyong sabihin sa kanya na nakuha nyo sa blog ko yung link sa profile nya ha!?! Ehe... He might get mad at me! Ciao!

Welcome to my Blog!

2009-07-24T17:00:00.001+08:00

Hi everyone! How are you doin'?!

Well, this is my very first entry for my blog!

Hmm... What should I write? I dunno... Maybe I'm just bored that's why I thought of starting this blog... Hmm... Actually, this is not my first blog... I have a lot of blogsssss! But I'm tired of posting entries in different blogs so I decided to sum them all up in one place, and so I came up with "MY NAME IS KUROG: NOT YOUR ORDINARY GUY" blog.

I hope I could update this blog regularly! And above all, I hope I gain a lot of readers... 'Cause, what's the use blogging if nobody reads it, right?

Well, that's all for now, have a nice day and take care guys!

2008-07-31T21:02:00.000+08:00

Blog Disclosure Policy

2008-07-30T09:28:00.001+08:00

This policy is valid from 29 July 2009

This blog is a personal blog written and edited by me. For questions about this blog, please contact Kurog (mynameiskurog [at] yahoo [dot] com).

This blog accepts forms of cash advertising, sponsorship, paid insertions or other forms of compensation.

The compensation received may influence the advertising content, topics or posts made in this blog. That content, advertising space or post may not always be identified as paid or sponsored content.

The owner(s) of this blog is not compensated to provide opinion on products, services, websites and various other topics. The views and opinions expressed on this blog are purely the blog owners. If we claim or appear to be experts on a certain topic or product or service area, we will only endorse products or services that we believe, based on our expertise, are worthy of such endorsement. Any product claim, statistic, quote or other representation about a product or service should be verified with the manufacturer or provider.

This blog does not contain any content which might present a conflict of interest.

MY NAME IS KUROG!

Ari: Ang Alipin

Anong Magagawa Natin Para Tulungan Sila?

Prologue (The Boring Life of Kurog)

Text Muna Kumo (Text Mo Nalang Ako)

Last Love Letter

Imperfections That Make Relationships Perfect | A Writer's Den

Thanks to my viewers!

Welcome to My Life!

Ode to a Dearly Departed Friend

A Great Way to Catch Everyone's Attention

Gusto Kong Mag-BURAT!

Kawawang Eba!

Updated: Be Creative, Shout Your Love! Blog Contest

Hello Mike Tess?

Sa Wakas, Pwede Na Ulit Mangarap!

Goodbye Ka Erdy!

The Boring Life of Kurog

Cleaning Out My Closet

Life Without Limbs

The Most Peaceful Days of My Life!

Plastikan Ba? Magaling Ako Diyan!

(I Support )Tsip Tsao!

I Cried So Hard

Migrating To WordPress!

Seksing Siksik!

Bagong Munisipyo, Bulok Ang Serbisyo

Kung Suplada Ka, Mas Suplada Ako Sa'yo!

May A(H1N1) Ako!

A Very Decet Response About My Comment

The Funeral

Welcome Back Kurog!

Cory's Soundtracks

Farewell Mrs Aquino!

Download Free Sex Videos!

Sabi Ko Na Nga Ba Eh!

First Ever Photoshop Endorser (Updated)

Official Kontra-Bida ng mga Bloggero?

I Have A Stalker!

Buhay Bantay

How to Download Movies Faster

May Nakaalala

Pangarap Kong Camera!

Chris Cendana

P*k-P*k Carenderia

Stellatium (Portable)

VLC Media Player (Portable)

CitiBank Scandal

Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009)

Get Well Mrs. Aquino

Transformers : Revenge of the Fallen (2009)

Pinoy Express

Umiinom Ka ba?

Gusto mo bang mang-asar?

WinAmp (Portable)

Ataol/Kabaong (Coffin)

Unfinished Business

Sarah: Mang-aagaw Ng Eksena

Bata Pa, Sugarol Na?

Sea Shore

Usok!

Photoshop CS4 Extended (Portable)

About Filipino Humor

Survival Guide: Driving in the Philippines

Poser Ka Ba?

Vector Art aka Vector Imaging

Welcome to my Blog!

Blog Disclosure Policy

Pk-Pk Carenderia