[Babala: Ehe... Medyo berde po itong post na ito at medyo may kabadingan... Pero may sense at moral lesson. Ahahaha...]
AKO SI ARI, isa akong dakilang alipin at gawain ko ang paglingkuran ang aking mahal na amo. Bukod sa pangunahing serbisyong pangkalikasan tulad ng pag-ihi, obligasyon ko rin s'yang paligayahin. Ayoko ko s'yang nalulungkot, kase 'pag malungkot s'ya, malungkot din ako. Tulad ngayon... kanina pa kami nakahiga, hindi man lang n'ya ako pinapansin dahil sa lalim ng kanyang pag-iisip. Ano kayang bumabagabag sa kanya? Teka...mausisa nga...
Ari: O, amo...malungkot ka na naman.
May-ari: Obvious ba?
Ari: Eh, bakit nga? Share naman dyan.
May-ari: (bumuntong-hininga) Natanong mo na rin lang...Halos isang buwan na lang kase, madadagdagan na naman ang taon na inilagi ko sa mundong ibabaw. Di ko maiwasang magnilay kung ano ba talaga ang kahulugan ko sa buhay. Dapat ba lahat may kahulugan para magkaroon ng kabuluhan?
Ari: Ayonnn...nagsisenti ka dahil madadagdagan na naman mga "kulubot" natin. Akalain mo yon, ang tagal na nating magkasama ano?
May-ari: Nagrereklamo ka ata eh, bakit, nagsasawa ka na rin ba?
Ari: Sort of. As if may choice ako.
May-ari: Sorry ka dahil for life tayong magkakasama.
Habang nagmumuni-muni si amo, hindi ko na rin napigilang sariwain ang "mahaaaa...ba" naming pinagsamahan. Sinimulan ko nong panahong mga totoy pa kami...
May-ari: Bwiset, sana naging babae na lang ako! Hindi ko na sana kailangang magpatuli. Bakit kase ikaw ang tumubo dyan eh!
Ari: Bosing naman, wala namang sisihan. 'La ka magawa, akong binigay ni Lord sa yo eh. Tsaka, ako naman ang sasaktan, di naman ikaw ah.
May-ari: (pinitik ang "ulo" ko) Mag-isip ka nga! Sabagay, may ulo ka nga,wala namang isip. Di mo ba alam, ang sakit mo, sakit ko?
Ari: Yon naman pala eh, pag di ako tinuli, kukupalin ako. Babaho. Syempre, baho ko, baho mo rin.
May-ari: Fine...fine. Tigas ng ulo mo!!!
Ari: Bah! look who's talking.
Medyo malungkot ang kabataan ko. Ramdam kong di ako masyadong tanggap ni amo. Hanggang sa tumungtong kami sa puberty age. Medyo "nagkakabuhok" na rin ako noon.
Ari: Ehem,ehem...ano na naman yang binabasa mo? DALAGA magazine? Uy, mukang ayos yan ah.
May-ari: (pinigilan ang "pagkislot" ko) Wag ka malikot, kita mong tagaktak na nga pawis ko dito eh.
Ari: Kaya nga ako naglilikot dahil dyan sa binabasa mo eh. Puro sakal at bayo na naman tiyak ang aabutin ko mamaya.
May-ari: Bakit, nasasaktan ka ba? Gusto mo rin naman ah.
Ari: Sabagay...(sa loob-loob) Si amo talaga, kung ano-anong kalokohan ang ginagawa. Kahapon lang, muntik nang maabutang nanonood ng betamax na bold. Naalala ko minsan, nagbabasa sila ng mga kaklase nyang lalaki ng malaswang magazine, "nanigas" ako. Bigla ba naman akong dakmain ng isang gago nyang kaklase. Hiya-hiya si amo. Hanggang ngayon di pa sila nag-uusap nong lumapastangan sa akin.
Sa loob ng mga panahong yon, masaya na rin ako kahit papano kase kahit di ako ganon ka-welcome, madalas pa rin akong "kalaruin" ni amo...
Ng magbinata kami, ayos...medyo naging mas close na kami. Ang dami naming kapilyohang ginawa. Hanggang sa tuluyan nya na rin akong na-appreciate.
May-ari: Tara, samahan mo ko. dyingel lang tayo.
Ari: Sira-ulo ka talaga. Makakawiwi ka ba ng wala ako?
May-ari: Siyat ap!!! Mas sira-ulo ka. Dito na tayo.
Ari: Uy...amo, kung saan-saan nakatingin yang eyeballs mo ha, magkakakuliti ka nyan, sige ka.
May-ari: Kinu-compare notes ko lang naman kung ka-look-alike mo yong nasa tabi kong umiihi eh.
Ari: Asus! Ano, hawig ba?
May-ari: Wish ko lang. Lakatan sya, senorita ka lang.
Ari: Kyutness naman. Pssst...sinisenyasan ka ng mamang malibog oh, hawakan mo raw yong "lakatan" nya, hihihi (kinikilig)...
May-ari: Di bale na lang. Dakila nga, mukhang bubuli naman. Hindi match, sayang.
Ari: Ay, maarte. O sya...pagpag mo na ako't ng makaalis na tayo. (sa isip, kahit wala naman talagang isip) Hay...si amo talaga. Di ko alam kung ano talaga ang type. Iba-ibang gusto. Di naman lahat gwapo. Me isa, kahawig ni Jomari Yllana. Kaso, ang payat, medyo kuba pa. Nakakantyawan tuloy ng mga barkada nya. Minsan, super nainlab ng todo. Diyos ko, halos makalimutan na ako. Puro si puso ang inintindi. Ayon...ng mabigo, kala mo me linya ng NAWASA sa mata. Cry me a river ang drama.
Minsan, pumunta kami sa isang bar sa Malate...
May-ari: O, alisto ka dyan ha, wag ka na madyahe sa mga makikita mo. Pakita mo sa kanila kung gano ka katikas!
Ari: hindot...anong makikita, ang dilim-dilim kaya?
May-ari: Ah basta, me maaaninag ka rin maya-maya.
Ari: Ayan na, hihihi...me dumidikit-dikit na sa yo at me nagpaparamdam na rin sa akin. Aliw ito...hihihi...
Maya-maya pa...
Ari: Hi, how are you down there? Gosh, you turn me on, big bro...I like you.
Ari ng iba: Well I kinda like you too. So...lets get it on?
Ari: Ahihihi...sure. Ang saya saya dito no? Ang dami kung naka-rubbing elbows pero kaw talaga natipuhan ko.
Ari ng iba: Sira, we don't have elbows. Mga naka-rubbing head, pwede pa. Kala ko nga iisnabin ng amo mo ang amo ko eh.
Ari: Don't worry, di naman masyadong choosy ang boss ko. Look at them, ano kaya pinag-uusapan nila? "lika, pakinggan natin sila.
May-ari: Okay, basta keep in touch after this ha? Lets meet again.
May-ari ng ibang ari: Oo ba, gusto mo mag ON na tayo?
May-ari: Ang bilis mo naman, hmp...sige na nga, mapilit ka eh, Hehe
Nagbabad kami don sa loob ng masikip at madilim na bar, paglabas namin, masungit ng nakadungaw si Haring Araw...
May-ari: Yuck! Nakita mo ba yong karakas ng katsuktsakan ko?
Ari: Yuck-yuck ka dyan, buti ka nga nakita mo, eh ako? Malay ko ba kung anong itsura nong nakabeso-beso ko.
Naku, sa dami ng nakilala ni amo at sa naka-daupang palad ko, sawang-sawa na ako, teka...wala nga pala akong palad, ako pala ang minamaryang palad. Sa sobrang dami, itsura ng kahabaan ng MRT 1 pag pinagdugtong-dugtong lahat. Duda ko lang...di kaya me "employment agency" si amo. Yong mga nakikilala nya, parang nag-a-apply sa kanya ng mga trabaho eh. Naririnig ko pag nag-iinterview sya. May titser (pwede, mukang nerd eh) may singer, may doctor daw (di halata) may nag-aaral magdoctor kuno (mukhang kolboy naman at madalas tumatambay sa mall), may nars, may student, working-student, computer technician, salesman, merong engineer, may gym instructor at kung anik-anik pa. At ang pinakageneric na profession:
May-ari: What do you do for a living?
Kayari: Ha? Ako? Im a call center agent.
In other words, crew sila ng mga fast food chain, nag-aaply pa lang na maging service crew ng fast food, o wala talagang balak magtrabaho kahit man lang sa fast food. Yong iba, wala na syang pakialam kung anong pinagkakaabalahan sa buhay. Kumbaga sa fast food, eat and run na lang ang labanan. Grabe... andaming pretenders sa mundong ginagalawan ng amo ko.
Minsan, nagtampo ako kay amo. Me lumapit sa kanya, babayaran daw ang serbisyo nya. Mantakin mo yon, may future pala syang maging isang bayarang "ma-krema de puta". Go, go, go, amo!!!
Ari: Pambihira! (sabay iling ng ulo), bakit di mo pinatos yong alok? Tagal ko nang nagsisilbi sa yo ni minsan di ko pa naranasang magka-salary ah. Mabilhan mo man lang sana ako ng medyo pangmayaman na brief.
May-ari: Okay ka lang? Anong akala mo sa akin, pokpok? Subukan nyang dagdagan ng cell phone, no?!
Hay...si amo talaga, nang magkaroon ng lubos na tiwala sa akin at pagtanggap sa kanyang sarili, nag-iba ang ihip ng hangin...
May-ari: Buti na lang pala di ako naging babae, no?
Ari: Bah, himala ata. Paki-explain???
May-ari: (ala Ate Gay) Walang himala!!! Naalala mo, afraid ako sa tuli kaya I wished na girlalu na lang sana ako. But now I realized, pwede rin pala akong maging masaya kahit walang keps. Tsaka, isipin mo, mas mahirap kayang maging babae. Nagkakahemorrhage sila buwan-buwan. Bukod sa messy, magastos pa sa pantapal di ba? Tapos magbubuntis sila, siyam na buwan silang liliyad-liyad sa bigat ng kanilang dinadala. At ano, pag manganganak na, nakow...tyak, ngingiwi matris nila sa sakit.
Medyo naudlot ang pag-iisip ko at "napatayo ako ng tuwid" nang maramdaman ko ang marahang paghimas sa akin ni amo na para bang humihingi ng dispensa't muntik nya na akong ipagbili sa demonyo noon, matanggal lang ako sa "kinatatayuan" ko. Napatingala ako sa mukha nya at nakita ko ang nangingilid nyang luha. Itinuloy ko ang naumpisahan kong pag-uusisa kanina.
Ari: Bakit ka naiiyak, amo. Masaya naman tayong dalawa di ba?
May-ari: .Masaya syempre, pero nahihiya na ako sa pang-aabuso ko sa yo. Tapos ni minsan, di man lang kita nasubukang gamitin sa talagang purpose mo sa mundong ito.
Ari: (medyo naluha: pre cum) Asus! Alam mo namang masaya na rin ako kung saan ka masaya di ba? Pero bakit nga ba hindi natin subukan? All purpose naman ako eh. Malay mo, uubra din ako sa ganon. Kung si puso nga gumana sa babae eh.
May-ari: Tse! magtigil ka! Saka napapagod na rin ako sa mga kabulastugan natin. At pano na pagtanda ko, baka di na kita kayang pahalagahan.
Ari: Ako rin naman napapagod na rin minsan. Pero hindi ako natatakot na baka dumating yong panahon na di na kita kayang "panindigan". Na di na kita kayang ipagsilbi. Kahit uugod-ugod ka na, pipilitin kong "tumayo" para alalayan ka, pangako yan. (umigting ang pagkakatayo ko na para bang nagyayabang)
May-ari: HaHa! kaw talaga, ang "strong, strong" ng loob mo!
Napabilis ang paghimas sa akin ni amo. Dala marahil ng kanyang pagkagalak sa aking mga tinuran.
May-ari: Nahihiya na rin ako sa aking sarili. At higit sa lahat...sa dyos. Bulid na ako sa kasalanan. Talo ko pa ang Payatas dumpsite sa karumihan. Iniisip ko nga, sa ating dalawa, ako ang totoong alipin.
Alipin ako ng kasamaan...
ng mapanirang tukso...
ng walang katamatayang pagnanasa...
ng walang katulad na kapusukan...
ng kahinaan...
Habang tuloy-tuloy sa pagpapalabas ng bigat ng kanyang dibdib at saloobin. Walang humpay akong sinasalsal ni amo...
May-ari: Ang masaklap...alipin ako ng aking sariling hindi ko kayang kontrolin! Sunod-sunuran ako sa aking sarili... kase alipin nya ako!
Isa akong alipin...malapit nah
isa akong alipin...ayan nahhh
isa akong alipin...ahhhhhhhh!!!
At sabay kaming nagpasabog ng masaganang luha, kasunod ang malalim na buntong-hininga, bunga ng pagpaparaos namin sa isa-t-isa ng aming mga hapong damdamin.
